Manta ma rozpiętość „skrzydeł” nawet do 7 metrów, ale nie ma groźnych zębów ani jadowitego kolca jak niektóre inne płaszczki. Sunie przez ocean spokojnie, jakby latała pod wodą.

Żywi się drobnym planktonem, który odcedza z wody. Płynie z szeroko otwartym pyskiem, a dwie ruchome płetwy przy głowie kierują wodę i plankton prosto do środka, jak dwa lejki.

Manta to ogromna płaszczka o ciele spłaszczonym w szeroki, rombowaty dysk, z którego wyrastają potężne, trójkątne płetwy piersiowe przypominające skrzydła. Grzbiet jest zwykle czarny lub granatowy, a spód biały, często z niepowtarzalnym wzorem ciemnych plam, po którym można rozpoznać poszczególne osobniki.

Po bokach głowy manta ma dwa ruchome płaty, które w spoczynku zwija w rożki, a przy jedzeniu rozkłada, kierując wodę do szerokiej, prostokątnej paszczy. Za ciałem ciągnie się cienki ogon bez kolca jadowego. Płynąc, manta faluje skrzydłami tak, że sprawia wrażenie latającej pod wodą.

Mantę najłatwiej pomylić z mniejszymi płaszczkami z jej rodziny, zwanymi mobulami czy diabłami morskimi. Różnią się głównie rozmiarem oraz położeniem paszczy — u manty otwór gębowy leży z przodu głowy, a u wielu mobul jest przesunięty pod spód. Rożki po bokach głowy mają wszystkie te ryby.

Z daleka wielka manta bywa brana za rekina, ale jej płaskie ciało i skrzydlaty ruch nie pozostawiają wątpliwości. W odróżnieniu od groźnych płaszczek ogoniastych manta nie ma jadowego kolca na ogonie i jest dla człowieka całkowicie łagodna.

Manty są jedną z największych atrakcji dla nurków i płetwonurków. Są ciekawskie i spokojne, potrafią wielokrotnie okrążać nurków, a w miejscach ich stałego przebywania powstają całe ośrodki turystyki podwodnej. Dzięki niepowtarzalnym plamom na brzuchu badacze rozpoznają i śledzą pojedyncze osobniki.

Niestety manty bywają poławiane, między innymi dla skrzelowych blaszek, co poważnie zagraża tym powoli rozmnażającym się rybom. Coraz częściej obejmuje się je ochroną, a żywa manta pływająca wśród nurków bywa dla lokalnej społeczności cenniejsza niż złowiona.