Nerka (łosoś czerwony)

Młode nerki spędzają rok lub dwa w jeziorze, a potem płyną do morza. Tam przez kilka lat jedzą plankton i rosną.

Dorosłe nerki wracają do rodzinnej rzeki, kierując się węchem. Płyną pod prąd, przeskakując wodospady, składają ikrę w żwirze jeziora lub rzeki, a potem giną.

W morzu nerka jest srebrzysta, z niebieskozielonym grzbietem i małymi łuskami. Ma małą płetwę tłuszczową przed ogonem.

W czasie wędrówki na tarło jej ciało robi się jaskrawoczerwone, a głowa zielona. Samce mają garb na grzbiecie i haczykowatą szczękę. Mierzy zwykle 50–80 cm.

Łosoś atlantycki nie zmienia koloru na czerwony i nie zawsze ginie po tarle.

Troć żyje w Bałtyku i ma ciemne plamki.

Nerki są ważne dla ludzi i zwierząt Alaski. Ryby łowi się i sprzedaje jako łososia „sockeye”, cenionego za czerwone mięso.

Martwe nerki po tarle użyźniają rzeki i lasy — korzystają z nich niedźwiedzie, orły, a nawet drzewa.