Megalodon

Megalodon był szczytowym drapieżnikiem — polował na wieloryby, delfiny, foki i duże ryby. Na kościach dawnych wielorybów znaleziono ślady jego zębów, a naukowcy uważają, że atakował najpierw płetwy i ogon, by unieruchomić ofiarę.

Młode megalodony prawdopodobnie dorastały w płytkich, ciepłych zatokach, gdzie były bezpieczniejsze. Megalodon wyginął około 3,6 miliona lat temu, gdy oceany się ochładzały, zmniejszała się liczba jego ofiar i pojawiła się konkurencja, m.in. żarłacz biały i drapieżne walenie.

Ponieważ zachowały się głównie zęby i kręgi, wygląd megalodona naukowcy odtwarzają na podstawie dzisiejszych rekinów. Najczęściej przedstawia się go jako masywniejszego, ogromnego krewnego żarłacza białego, z potężnymi szczękami i dużą płetwą ogonową.

Jego zęby były trójkątne, piłkowane na brzegach i mogły mieć ponad 17 cm. Długość ciała szacuje się na 15–20 metrów — był wielokrotnie większy od żarłacza białego.

Żarłacz biały to dziś żyjący rekin, który wygląda podobnie, ale jest dużo mniejszy — do około 6 m. Rekin wielorybi jest większy od żarłacza, ale łagodny i odżywia się planktonem.

Długoszpar także jest ogromny i ma szeroko otwarty pysk, ale żywi się planktonem, a nie dużymi zwierzętami.

Skamieniałe zęby megalodona znajduje się na całym świecie, także na plażach i w kamieniołomach. Dawniej uważano je za skamieniałe języki smoków lub węży. Dziś są cenną pamiątką i ważnym źródłem wiedzy dla naukowców.

Megalodon jest bohaterem wielu filmów i książek. Warto jednak pamiętać, że ludzie i megalodony nigdy się nie spotkały — wyginął miliony lat przed pojawieniem się człowieka.