Belona

Belony pływają w stadach tuż pod powierzchnią wody. Polują na małe ryby, chwytając je długimi szczękami pełnymi ostrych ząbków. Wystraszone potrafią wyskakiwać i ślizgać się nad wodą.

Wiosną, zwykle w maju i czerwcu, belony podpływają do brzegów Bałtyku. Składają ikrę na wodorostach — jajeczka mają lepkie nitki, którymi przyczepiają się do roślin.

Belona ma bardzo długie, cienkie ciało i wydłużone szczęki tworzące „dziób” z drobnymi, ostrymi zębami. Płetwa grzbietowa i odbytowa leżą daleko z tyłu, blisko ogona.

Grzbiet jest zielononiebieski, a boki i brzuch srebrzyste. Dorosła belona mierzy zwykle 50–80 cm, ale waży niewiele — do ok. 1 kg.

Szczupak ma długi pysk, ale krótszy i szerszy, a do tego żyje w słodkich wodach.

Makrela ma podobne barwy, lecz krępe ciało i krótki pyszczek bez dzioba.

Wędkarze łowią belony wiosną z falochronów i plaż. Ryba walczy, wyskakując nad wodę.

Przez zielone ości niektórzy boją się ją jeść, ale mięso belony jest smaczne, najczęściej wędzi się ją albo smaży.