Wrona siwa

Wrona siwa jest bardzo sprytna i ostrożna. Zjada prawie wszystko: owady, dżdżownice, ślimaki, nasiona, owoce, padlinę i resztki jedzenia, a czasem wybiera jaja z gniazd innych ptaków. Ukrywa zapasy pokarmu i pamięta, gdzie je schowała.

Gniazdo z gałązek buduje wysoko na drzewie lub słupie, a para wspólnie wychowuje 4–5 młodych. Poza okresem lęgowym wrony często łączą się w stada, a zimą nocują razem na drzewach w parkach, gdzie jest cieplej i bezpieczniej.

Wrona siwa ma popielaty, szary tułów — grzbiet, pierś i brzuch — oraz czarną głowę, gardło, skrzydła i ogon. Dziób i nogi są czarne i mocne, a oczy ciemne. Samiec i samica wyglądają tak samo.

Mierzy 44–51 cm długości, a skrzydła ma rozpięte na prawie metr. W locie widać zaokrąglony, prosto ścięty ogon i szary tułów kontrastujący z czarnymi skrzydłami.

Kruk jest dużo większy, cały czarny z metalicznym połyskiem i ma klinowaty ogon. Gawron jest czarny, a dorosłe mają jasną, nagą skórę u nasady dzioba.

Wrona czarna, żyjąca w zachodniej Europie, wygląda jak wrona siwa, ale jest cała czarna. Kawka jest mniejsza, czarna z szarym karkiem i jasnymi oczami.

Wrony od wieków żyją obok ludzi. Bywają nielubiane, bo kradną jedzenie i hałasują, ale jednocześnie sprzątają padlinę i resztki, a także zjadają owady szkodniki z pól.

Naukowcy podziwiają inteligencję wron: rozwiązują zagadki, używają narzędzi i uczą się od siebie nawzajem. W miastach zaobserwowano wrony, które kładą orzechy na jezdni, żeby rozgniotły je samochody.