Wróbel

Wróble trzymają się blisko ludzi, bo przy domach znajdują jedzenie i miejsca na gniazda. Żyją w hałaśliwych stadach, razem żerują, kąpią się w kałużach i w piasku, a wieczorem zbierają się w gęstych krzewach na wspólny nocleg.

Para wróbli buduje niechlujne gniazdo z trawy, piór i papierków w szczelinie muru, pod dachem lub w budce lęgowej. W ciągu roku może wychować 2–4 lęgi po 4–5 młodych. Pisklęta potrzebują owadów, dlatego tak ważne są dla wróbli ogrody pełne roślin i życia.

Samiec wróbla ma szarą czapeczkę na głowie, kasztanowe boki głowy, białe policzki i czarny „śliniaczek” pod dziobem. Grzbiet i skrzydła są brązowe w ciemne kreski, a brzuch szary. Dziób jest krótki, gruby i stożkowaty — idealny do łuskania nasion.

Samica jest skromniej ubarwiona: szarobrązowa, z jaśniejszym paskiem nad okiem i bez czarnego śliniaczka. Wróbel ma 14–16 cm długości i waży około 30 gramów.

Mazurek, czyli wróbel polny, ma całą głowę kasztanową (bez szarej czapeczki) i czarną plamkę na białym policzku. Samiec i samica mazurka wyglądają tak samo.

Samica wróbla bywa mylona z samicą zięby albo pokrzewki, ale zięba ma białe paski na skrzydłach i smuklejszy dziób, a pokrzewki mają cienki dziób owadożerny.

Wróble towarzyszą ludziom od czasów pierwszych osad rolniczych — korzystały z rozsypanego ziarna i resztek jedzenia. Dawniej uważano je za szkodniki zbóż. W Chinach w latach 50. XX wieku masowo je tępiono, przez co rozmnożyła się szarańcza i doszło do klęski nieurodzaju.

Dziś wróbel jest pod ochroną. Pomagamy mu, wieszając budki lęgowe z kilkoma otworami, sadząc krzewy i zimą wysypując do karmnika ziarno i nasiona.