Trznadel to pospolity ptak otwartych pól i miedz, w Polsce łatwy do spotkania. Samiec ma jaskrawo żółtą głowę i pierś, dobrze widoczne z daleka.

Wiosną i latem samiec niestrudzenie śpiewa z czubka krzaka swoją prostą, dźwięczną piosenkę. Żywi się nasionami i owadami, a zimą trzyma się blisko pól i zabudowań.

Samica trznadla jest znacznie skromniej ubarwiona niż samiec — ma brązowawe, gęsto pokreskowane upierzenie z jedynie niewielką domieszką żółci, zupełnie inne od jaskrawożółtej głowy i piersi dużo bardziej barwnego samca.

W locie trznadel pokazuje białe piórka po bokach rdzawego ogona, dobrze widoczne nawet z daleka, gdy ptak nagle zrywa się z miedzy lub krzaka na skraju pola uprawnego.

Potrzos ma czarną głowę z białą obrożą wokół szyi, zupełnie inną od jaskrawożółtej głowy trznadla, choć oba gatunki lubią podobne, otwarte, wilgotne tereny na skraju pól i łąk.

Dzwoniec ma jednolicie oliwkowozielone upierzenie z żółtymi plamami na skrzydłach, zupełnie inne od jaskrawożółtej głowy i piersi samca trznadla, śpiewającego wytrwale z czubka krzaka na skraju pola przez wiele godzin dziennie.

Liczebność trznadla w wielu krajach Europy stopniowo spada wraz z intensyfikacją rolnictwa — usuwanie miedz, żywopłotów i naturalnych zakątków pól pozbawia go miejsc do gniazdowania i żerowania, przez co gatunek ten stał się jednym z ważniejszych symboli badań nad kondycją całego, zmieniającego się krajobrazu rolniczego Europy.

Prosty, bardzo powtarzalny rytm śpiewu trznadla od dawna zachęcał ludzi do wymyślania łatwych do zapamiętania fraz pomagających szybko rozpoznać go w terenie, podobnie jak robi się to z melodiami wielu innych, znacznie trudniejszych do jednoznacznego odróżnienia ptaków śpiewających.

Ponieważ samiec trznadla śpiewa wytrwale z tego samego, wyeksponowanego miejsca przez wiele godzin dziennie przez całą wiosnę i lato, jest jednym z łatwiejszych ptaków do zaobserwowania i sfotografowania nawet dla zupełnie początkujących obserwatorów przyrody.