Dzwoniec ma oliwkowozielone upierzenie z żółtymi plamami na skrzydłach i ogonie. Jego najważniejszym narzędziem jest gruby, mocny dziób — dzięki niemu łuska nawet twarde nasiona, których inne ptaki nie dają rady rozgryźć.

W śpiewie dzwońca słychać charakterystyczny, przeciągły, dzwoniący dźwięk, trochę jak „dzeee". To właśnie od niego ptak wziął swoją nazwę.

Dzwoniec ma krępe, dość masywne ciało pokryte oliwkowozielonym upierzeniem, z wyraźnymi, jaskrawożółtymi plamami widocznymi na skrzydłach i po bokach ogona, szczególnie dobrze widocznymi dopiero w locie, gdy ptak szeroko rozkłada skrzydła nad ogrodem lub parkiem.

Jego dziób jest gruby, mocny i stożkowaty, znacznie potężniejszy niż u wielu innych łuszczaków tej wielkości, co pozwala mu łuskać nawet bardzo twarde, trudno dostępne dla innych, drobniejszych ptaków nasiona, pestki i orzeszki słonecznika.

Czyż jest wyraźnie mniejszy i ma cieńszy, drobniejszy dziób, zupełnie niewystarczający do łuskania tak twardych nasion, jakimi żywi się dużo masywniejszy dzwoniec z pól, parków i ogrodów.

Zięba ma inny wzór ubarwienia, z niebieskoszarą główką u samca, zupełnie inny od jednolicie oliwkowozielonego upierzenia dzwońca z żółtymi plamami na skrzydłach i po bokach ogona.

Dzięki grubemu, silnemu dziobowi dzwoniec radzi sobie z nasionami zbyt twardymi dla wielu innych małych ptaków, co czyni go ważnym, częstym gościem karmników zimowych, zwłaszcza tych wypełnionych słonecznikiem w łupinach, których nie potrafią rozgryźć drobniejsze, słabsze gatunki żerujące obok niego przy tym samym karmniku.

W niektórych latach populacje dzwońców w wielu krajach Europy dotykały poważne epidemie pasożytniczej choroby przenoszonej właśnie w zatłoczonych, rzadko czyszczonych karmnikach, co skłoniło ornitologów do wyraźnych zaleceń regularnego czyszczenia i dezynfekowania wszystkich miejsc dokarmiania dzikich ptaków ogrodowych.

Charakterystyczny, przeciągły, dzwoniący ton w śpiewie dzwońca bywa wykorzystywany przez początkujących obserwatorów ptaków jako łatwy, wyraźny punkt odniesienia przy uczeniu się rozpoznawania głosów innych, podobnych gatunków łuszczaków spotykanych w tych samych ogrodach, parkach i na przydomowych karmnikach.