Sójka

Sojka to barwny ptak z rodziny krukowatych, mieszkaniec lasów, w Polsce pospolity. Wyróżniają ją błękitne, prążkowane pióra na skrzydłach.

Jesienią gromadzi zapasy żołędzi, chowając je w ziemi — a te zapomniane wyrastają na nowe dęby. Sojka jest też czujnym strażnikiem lasu: głośnym skrzeczeniem ostrzega inne zwierzęta przed niebezpieczeństwem.

Sójka ma różowawobrązowe ciało, białe gardło oraz czarny „wąsik” biegnący od dzioba w dół, a na czubku głowy pióra tworzące niewielki, nastroszony czubek, który ptak unosi w chwilach silnego podniecenia lub niepokoju.

Charakterystyczna, błękitno-czarno-biała plama na skrzydłach składa się z drobnych, poprzecznych prążków i jest tak efektowna, że bywa szczególnie doceniana z bliska, gdy ptak spokojnie siedzi na niskiej gałęzi.

Sójka syberyjska ma miękkie, szarobrązowe pióra i jest znacznie mniej płochliwa niż europejska sójka, zupełnie inna od barwnej, czujnej sójki europejskiej, głośno ostrzegającej las przed każdym zagrożeniem.

Sójka błękitna z Ameryki Północnej ma niemal całe ciało w intensywnym błękicie i wyraźny czub na głowie, zupełnie inne od różowawobrązowego ciała europejskiej sójki z tylko częściowo niebieskimi, prążkowanymi skrzydłami.

Charakterystyczne, błękitno-czarno-białe piórka ze skrzydeł sójki od dawna są bardzo wysoko cenione przez doświadczonych wędkarzy muchowych, którzy chętnie wykorzystują je do ręcznego wiązania kolorowych, sztucznych much imitujących owady, skutecznie wabiących ryby na haczyk.

Badacze zajmujący się inteligencją ptaków krukowatych wykazali, że sójki potrafią rozpoznawać twarze konkretnych ludzi i zapamiętywać ich przez bardzo długi czas — ptak, który raz poczuł się realnie zagrożony przez daną osobę, może unikać jej albo reagować na nią głośnym alarmem jeszcze wiele miesięcy, a nawet lat później.

Inne zwierzęta leśne, w tym płochliwe sarny i ostrożne dziki, nauczyły się uważnie nasłuchiwać głośnego, donośnego, alarmowego skrzeczenia sójki jako wiarygodnego ostrzeżenia przed czającym się gdzieś w pobliżu drapieżnikiem, korzystając w ten sposób z czujności ptaka bez ponoszenia żadnego własnego wysiłku.