Skowronek

Skowronki żyją na otwartych terenach: polach zbóż, łąkach i pastwiskach. Większość czasu spędzają na ziemi, gdzie szukają nasion i owadów. Samiec wiosną wzbija się wysoko w niebo i długo śpiewa, zawisając w powietrzu, a potem powoli opada.

Samica buduje gniazdo w płytkim dołku na ziemi i wyściela je trawą. Składa 3–5 jaj. Młode opuszczają gniazdo, zanim nauczą się latać, i chowają się w trawie, gdzie karmią je rodzice.

Skowronek ma brązowy grzbiet w ciemne kreski, jaśniejszy, kremowy brzuch i pierś w delikatne plamki. Na głowie ma niewielki czubek, który stroszy, gdy jest podekscytowany. Skrajne pióra ogona są białe, co dobrze widać w locie.

Dziób jest krótki i mocny, a nogi mają długi pazur z tyłu. Samiec i samica wyglądają podobnie. Skowronek mierzy 16–18 cm.

Dzierlatka ma dużo wyraźniejszy, spiczasty czub i krótszy ogon; często żyje przy drogach i na wsiach. Lerka jest mniejsza, ma krótszy ogon i jasną brew łączącą się na karku.

Świergotek łąkowy jest smuklejszy, ma cieńszy dziób i nie ma czubka. Wróbel ma krótszy, grubszy dziób i inne ubarwienie głowy.

Śpiew skowronka od wieków inspirował poetów i muzyków. Mówi się „wstawać ze skowronkami”, czyli bardzo wcześnie, bo skowronki zaczynają śpiewać o świcie.

Skowronków w Europie ubywa, bo pola są coraz intensywniej uprawiane, a łąki częściej koszone. Pomagają im nieobsiane „okienka” na polach i późne koszenie łąk.