Sikora modra to niewielki, barwny ptak ogrodów i lasów, w Polsce bardzo pospolity. Poznasz ją po niebieskiej czapeczce, żółtym brzuszku i zwinnych akrobacjach wśród gałązek.

Potrafi wisieć głową w dół, wyszukując owady ukryte pod liśćmi i korą. Zimą często zagląda do karmników, a wiosną chętnie zajmuje budki lęgowe.

Niebieską czapeczkę sikory modrej od reszty głowy oddziela wąska, biała obwódka, a przez oko biegnie ciemna pręga przypominająca maskę, dobrze widoczna z bliska na tle jasnych, białych policzków i całej szyi.

Młode sikory modre są znacznie bardziej stonowane i żółtawoszare niż dorosłe, bez wyraźnego błękitu na głowie i skrzydłach — pełne, kontrastowe ubarwienie zyskują dopiero po pierwszym pierzeniu wczesną jesienią swojego pierwszego roku życia.

Modraszka to w rzeczywistości ten sam gatunek co sikora modra, opisywany na osobnej stronie pod inną, równie popularną polską nazwą dokładnie tego samego, znanego ptaka.

Sikora lazurowa krzyżuje się z sikorą modrą w wąskiej strefie na wschodzie Europy, gdzie zasięgi obu gatunków się stykają, co bywa źródłem trudności w jednoznacznym, pewnym rozróżnianiu niektórych, pośrednio ubarwionych osobników.

Sikora modra była dawniej zaliczana do tego samego rodzaju co bogatka i inne sikory, ale szczegółowe badania genetyczne wykazały, że jest wystarczająco odmienna, by wydzielić dla niej i jej najbliższych krewnych osobny rodzaj Cyanistes.

Wieloletnie, prowadzone od wielu dziesięcioleci obserwacje ptaków gniazdujących w skrzynkach lęgowych pokazały, że sikory modre w wielu regionach Europy składają jaja coraz wcześniej wiosną, co naukowcy wiążą ze stopniowym, postępującym ociepleniem klimatu na całym kontynencie.

Ponieważ sikora modra chętnie zajmuje skrzynki lęgowe wieszane przez ludzi w ogrodach, jest jednym z gatunków najczęściej polecanych początkującym miłośnikom przyrody, którzy chcą samodzielnie obserwować cały cykl lęgowy dzikich ptaków od zniesienia jaj aż po wylot piskląt z gniazda.