Pliszka najczęściej żeruje na ziemi. Szybko biega drobnymi kroczkami, łapiąc owady, i chętnie trzyma się blisko wody — brzegów rzek, stawów, kałuż czy podmokłych łąk.

Pliszki są zwinne i ruchliwe. Potrafią chwytać owady także w locie, wykonując zwrotne zygzaki tuż nad wodą lub ziemią. Ich stały ruch ogona sprawia, że łatwo je rozpoznać nawet z daleka.

Pliszki mają smukłe, wydłużone ciało i bardzo długi ogon, a poszczególne gatunki tego rodzaju różnią się barwą — od kontrastowej, czarno-białej u jednych, przez szarą, po intensywnie żółtą u innych, spotykanych zwykle blisko strumieni i wody.

Nogi pliszki są długie i cienkie, dobrze przystosowane do szybkiego biegania po ziemi i płytkiej wodzie, a smukły, spiczasty dziób ułatwia zręczne chwytanie drobnych owadów zarówno w locie, jak i tuż przy samym, wilgotnym brzegu.

Świergotek ma podobny, smukły kształt ciała i też żeruje na ziemi, ale jego ogon jest wyraźnie krótszy niż bardzo długi, stale poruszający się ogon typowej, ruchliwej pliszki.

Szpak ma krępe, ciemne ciało bez długiego ogona, zupełnie inne od smukłej sylwetki pliszki, szybko biegającej po ziemi tuż przy samym brzegu wody lub kałuży.

Naukowcy od dawna spierają się o dokładną funkcję charakterystycznego kiwania ogonem u pliszek — jedna z hipotez zakłada, że to sygnał dla czających się w pobliżu drapieżników, informujący, że czujny ptak już je zauważył i dalsza ucieczka nie ma większego sensu.

Zimą białe pliszki w niektórych dużych miastach Europy i Afryki tworzą ogromne, wspólne noclegowiska liczące nawet tysiące ptaków, gromadzących się o zmierzchu na drzewach rosnących przy ruchliwych placach i oświetlonych ulicach.

Ponieważ pliszki chętnie żerują blisko ludzkich siedzib, na parkingach, dachach i przy fontannach, są jednymi z ptaków najczęściej i najłatwiej obserwowanych nawet przez mieszkańców dużych miast, niekoniecznie na co dzień zainteresowanych ptakami czy przyrodą w ogóle.