Mysikrólik

Mysikrólik prawie nigdy nie siedzi spokojnie — przeskakuje z gałązki na gałązkę, zawisa w powietrzu jak koliber i wyszukuje między igłami malutkie owady, ich jaja i pajączki. Musi jeść niemal przez cały dzień, bo tak małe ciało bardzo szybko traci ciepło.

Gniazdo w kształcie głębokiego koszyczka plecie z mchu, porostów i pajęczyny, zawieszając je pod końcem świerkowej gałęzi. Samica składa nawet 8–11 maleńkich jaj. W mroźne noce mysikróliki śpią przytulone do siebie, by nie zmarznąć.

Mysikrólik ma okrągłe, malutkie ciało, oliwkowozielony grzbiet, jaśniejszy brzuch, dwa białe paski na skrzydłach i duże, ciemne oczy otoczone jasną obwódką. Dziób jest cieniutki jak igła.

Na czubku głowy ma jaskrawożółty pasek obrzeżony czarnymi liniami. U samca w środku tego paska jest pomarańczowe piórko, które stroszy, gdy jest podekscytowany. Mierzy tylko 8,5–9,5 cm.

Zniczek wygląda podobnie i jest prawie tak samo mały, ale ma wyraźną białą brew i czarny pasek przez oko. Piecuszek i pierwiosnek są większe, smuklejsze i nie mają kolorowego paska na głowie.

Sikora sosnówka też lubi świerki, ale jest większa, ma czarną czapeczkę z białą plamą na karku i białe policzki.

Mysikrólik jest pod ochroną. Żyje także w miejskich parkach i na cmentarzach, gdzie rosną świerki i jodły, więc można go zobaczyć bez wychodzenia do lasu — trzeba tylko uważnie patrzeć na końce gałęzi.

Zimą do Polski przylatują mysikróliki z północy, przez co jest ich u nas więcej. Bardzo mroźne zimy są dla nich groźne, bo nie mogą znaleźć wystarczająco dużo pokarmu.