Dzikie kanarki są zielonkawożółte i mniej jaskrawe niż te hodowlane. Przez lata hodowli powstały odmiany o różnych barwach, ale to jaskrawożółty kanarek stał się najbardziej znany.

Kanarki słyną z melodyjnego śpiewu — śpiewają głównie samce. Dawniej górnicy zabierali kanarki do kopalń: ptaki te są bardzo wrażliwe na niebezpieczne gazy, więc ich zachowanie ostrzegało ludzi przed zagrożeniem pod ziemią.

Hodowcy wyselekcjonowali na przestrzeni wieków dziesiątki odmian kanarka różniących się nie tylko barwą, ale i kształtem ciała oraz postawą — niektóre rasy mają charakterystycznie wygiętą, łukowatą sylwetkę, inne strzępiaste, kędzierzawe piórka na piersi i grzbiecie, jeszcze inne wyjątkowo długie, wąskie ciało.

Czerwone kanarki, dziś bardzo popularne w hodowli, nie występują w naturze w żadnej postaci — ich intensywną barwę uzyskano dopiero po skrzyżowaniu kanarka z niespokrewnionym, czerwonym gatunkiem łuszczaka pochodzącym z odległej Ameryki Południowej, a konkretnie z Wenezueli.

Czyż jest dziki i znacznie mniej jaskrawy niż hodowlany kanarek, choć oba gatunki należą do tej samej rodziny łuszczaków i mają podobny, cienki dziób przystosowany do wyłuskiwania drobnych nasion.

Dzwoniec ma znacznie grubszy, mocniejszy dziób niż smuklejszy kanarek i nigdy nie występuje w tak wielu barwnych odmianach hodowlanych jak od dawna udomowiony, popularny kanarek.

Aby uzyskać czerwone kanarki, hodowcy na początku XX wieku skrzyżowali kanarka z czerwonym łuszczakiem z Ameryki Południowej, a następnie przez wiele kolejnych pokoleń starannie selekcjonowali potomstwo, by zachować zarówno melodyjny śpiew kanarka, jak i nową, intensywnie czerwoną barwę upierzenia.

W niektórych krajach Europy, zwłaszcza w Belgii i Hiszpanii, do dziś regularnie organizuje się konkursy śpiewu kanarków, w których doświadczone jury ocenia jakość, czystość i różnorodność trelów poszczególnych, starannie wyszkolonych samców.

Dawny zwyczaj zabierania kanarków do kopalń jako wczesnego systemu ostrzegania przed niebezpiecznymi gazami dał początek popularnemu dziś powiedzeniu o „kanarku w kopalni”, używanemu w wielu językach świata na określenie wczesnego, ostrzegawczego sygnału przed nadchodzącym zagrożeniem.