Turako

Zielone i czerwone pióra turako zawdzięczają szczególnym barwnikom, których nie mają inne ptaki. Dzięki nim turako jest naprawdę zielony i czerwony, a nie tylko wydaje się taki, gdy padnie na niego światło. To wyjątkowa cecha w całym świecie ptaków.

Turako żyją w koronach drzew i zwinnie biegają po gałęziach, częściej skacząc i wspinając się niż latając. Żywią się głównie owocami, a przy okazji roznoszą nasiona po lesie. Mają też ruchomy czub na głowie, który stroszą, gdy są pobudzone.

Turako ma jaskrawozielone upierzenie ciała oraz czerwone pióra na skrzydłach, dobrze widoczne dopiero podczas lotu, a na głowie nosi ruchomy czub z piór, który stroszy w chwilach silnego pobudzenia.

Wokół oka turako często widoczna jest naga, jaskrawo ubarwiona skóra, a jego dość długi ogon oraz krótkie, zaokrąglone skrzydła są lepiej przystosowane do zwinnego skakania po gałęziach niż do dalekiego lotu.

Papuga ara ma dziób znacznie bardziej zakrzywiony i mocny, przystosowany do łuskania twardych orzechów, oraz żyje w odległej Ameryce, zupełnie inny od smuklejszego dzioba owocożernego turako z lasów Afryki.

Kukułka ma szarawe, dyskretne upierzenie i podrzuca jaja innym ptakom, zupełnie inaczej niż jaskrawo ubarwiony turako, który samodzielnie i cierpliwie wychowuje własne potomstwo we wspólnym gnieździe.

Czwarty palec u nogi turako jest ruchomy i może być ustawiany zarówno do przodu, jak i do tyłu, co znacznie ułatwia temu ptakowi zwinne poruszanie się i utrzymywanie równowagi wśród gęstych, splątanych gałęzi koron drzew. Taka budowa nóg jest wśród ptaków świata rozwiązaniem stosunkowo rzadkim.

W wielu tradycyjnych kulturach Afryki barwne pióra turako, zwłaszcza te czerwone, były od dawna cenione i wykorzystywane do zdobienia ceremonialnych nakryć głowy noszonych przez wodzów oraz innych ważnych, powszechnie szanowanych członków lokalnej społeczności. Sam ptak bywał też uznawany za symbol siły i prestiżu.

Turako, w przeciwieństwie do większości ptaków owocożernych, potrafi trawić i wykorzystywać znaczne ilości błonnika zawartego w niedojrzałych owocach, dzięki czemu ma dostęp do pożywienia niedostępnego w tej postaci dla wielu innych, konkurencyjnych gatunków ptaków leśnych żyjących w tym samym lesie.