Dudek

Dudek to barwny, niezwykle rozpoznawalny ptak spotykany także w Polsce. Na głowie nosi rdzawy czub zakończony czarnymi plamkami, który potrafi rozłożyć w efektowny wachlarz.

Długim, cienkim dziobem wygrzebuje z ziemi owady i ich larwy. Jego nazwa naśladuje charakterystyczne wołanie, które niesie się nad łąkami wiosną.

Dudek ma rdzawopomarańczowe upierzenie głowy i piersi oraz kontrastowe, czarno-białe pasy na skrzydłach i ogonie, dobrze widoczne zwłaszcza podczas charakterystycznego, falistego lotu nad zieloną łąką.

Długi, cienki i lekko wygięty dziób dudka doskonale nadaje się do precyzyjnego wygrzebywania z ziemi owadów i ich larw, a jego rdzawy czub zwykle pozostaje złożony, dopóki ptak się mocno nie wzbudzi lub nie wyląduje. Rozłożony wachlarz piór na głowie widać wtedy z bardzo daleka, nawet na dość dużej, otwartej przestrzeni pola.

Krogulec ma szare upierzenie i mocne szpony przystosowane do polowania na inne, mniejsze ptaki w locie, zupełnie inne od barwnego ubarwienia i długiego, cienkiego dzioba żerującego na ziemi dudka.

Zimorodek ma metalicznie błękitne upierzenie i krótki, prosty dziób przystosowany do łowienia rybek, zupełnie inny od rdzawych barw i wygiętego dzioba dudka żerującego na lądzie.

Dudek był dobrze znany już w starożytnym Egipcie, gdzie jego charakterystyczna sylwetka z rozłożonym czubem pojawiała się w malowidłach naściennych i była uznawana za symbol wdzięczności oraz szacunku wobec własnych, starzejących się rodziców.

W 2008 roku dudek został wybrany narodowym ptakiem Izraela w powszechnym głosowaniu obywateli, pokonując w finale kilka innych, popularnych gatunków, co podkreśliło jego duże znaczenie kulturowe i sentymentalne w tym regionie świata.

W Polsce dudek jest ptakiem stosunkowo rzadkim i lokalnie zagrożonym, dlatego jego pojawienie się na danym terenie traktowane jest przez ornitologów jako cenna, wartościowa obserwacja, chętnie odnotowywana w rejestrach przyrodniczych. Najczęściej można go dziś spotkać na cieplejszych, nasłonecznionych terenach południowej i wschodniej części kraju, zwłaszcza w pobliżu starych sadów i pastwisk.