Drop to potężny ptak otwartych równin i pól, jeden z najcięższych ptaków zdolnych do lotu. Dawniej żył także w Polsce, dziś jest tu wymarły, ale bywa przywracany.

Podczas zalotów samiec stroszy pióra tak mocno, że zamienia się w wielką, białą, puszystą kulę. Drop najchętniej ucieka pieszo i dopiero w ostateczności ciężko wzbija się w powietrze.

Samiec dropia ma rdzawobrązowy grzbiet z czarnym prążkowaniem oraz szarawą szyję i głowę, a wiosną wyrastają mu po bokach dzioba długie, białe wąsy z sztywnych piór, widoczne tylko w okresie godów. Pierś i spód ciała pozostają za to niemal całkowicie białe.

Samica dropia jest wyraźnie mniejsza od samca i ma skromniejsze, bardziej jednolite ubarwienie bez ozdobnych wąsów, co doskonale maskuje ją podczas wysiadywania jaj na odkrytej ziemi. Jej nogi są długie i silne, przystosowane do szybkiego biegu po otwartym terenie.

Bażant ma znacznie smuklejszą sylwetkę i długi, wąski ogon oraz żyje w zaroślach i lasach, zupełnie inne od masywnego, krępego ciała i krótkiego ogona znacznie cięższego dropia z otwartych pól.

Żuraw ma dużo dłuższą szyję i nogi oraz szarawe, jednolite upierzenie i głośny, trąbiący głos, zupełnie inne od rdzawobrązowych barw i krępej, przysadzistej sylwetki dropia żyjącego na otwartych polach.

Populacja dropia w Europie Zachodniej drastycznie zmniejszyła się w dwudziestym wieku z powodu intensyfikacji rolnictwa i polowań, dlatego w wielu krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, prowadzone są dziś kosztowne, wieloletnie programy reintrodukcji tego rzadkiego, majestatycznego gatunku. Młode ptaki do takich programów sprowadza się nierzadko z dalekich, wschodnich populacji zamieszkujących stepy.

Naukowcy zaobserwowali u dropi niezwykłe zachowanie przypominające samoleczenie — ptaki te chętnie zjadają trujące dla wielu innych zwierząt chrząszcze z rodziny majkowatych, które mogą pomagać im skuteczniej zwalczać uciążliwe, wewnętrzne pasożyty jelitowe.

Dawniej drop żył także na terenie Polski, lecz na skutek zmian w krajobrazie rolniczym i utraty odpowiednich siedlisk wyginął tu całkowicie, a dziś pojawia się jedynie bardzo sporadycznie podczas dalekich, przypadkowych wędrówek pojedynczych ptaków z sąsiednich populacji.