Tukan

Wielki dziób pomaga tukanowi sięgać po owoce z cienkich gałązek, na których sam by się nie utrzymał. Służy mu też do odstraszania rywali i chłodzenia ciała.

Tukany żyją w niewielkich, hałaśliwych grupkach i gniazdują w dziuplach drzew. Żywią się głównie owocami, ale zjadają też owady, jaja i drobne zwierzęta.

Tukan ma niemal całkowicie czarne upierzenie ciała z jaskrawożółtą lub białą plamą na piersi i gardle, ostro kontrastującą z ogromnym, kolorowym dziobem widocznym z bardzo dużej odległości nawet w gęstym, tropikalnym lesie deszczowym. Wokół oczu widoczna jest naga, jaskrawo ubarwiona skóra.

Dziób tukana bywa pomarańczowy, żółty lub zielonkawy, często z ciemną plamą na czubku, a jego długość może sięgać nawet połowy całkowitej długości niewielkiego, krępego ciała samego ptaka. Brzegi dzioba bywają dodatkowo lekko ząbkowane, co pomaga przytrzymać śliski, dojrzały owoc.

Dzioborożec ma podobnie duży, zakrzywiony dziób, ale dodatkowo nosi na nim twardy, kostny hełm zwany kaskiem, którego nie ma znacznie lżejszy dziób amerykańskiego, leśnego tukana zamieszkującego korony drzew.

Ara ma długi, spiczasty ogon i mniejszy, bardziej haczykowaty dziób w jednolitym kolorze oraz żyje w większych stadach, zupełnie inny od masywnego, wielobarwnego dzioba niewielkiego, hałaśliwego tukana z lasu.

Tukan odgrywa w lesie tropikalnym ważną rolę roznosiciela nasion — połykając całe owoce i wydalając potem nietrawione nasiona daleko od macierzystego drzewa, pomaga wielu gatunkom roślin skutecznie się rozprzestrzeniać po całym, rozległym obszarze lasu.

Pary tukanów pozostają razem przez cały sezon lęgowy i wspólnie karmią pisklęta wyklute w opuszczonej dziupli innego ptaka, ponieważ same nie potrafią wykuć własnej, głębokiej dziupli w twardym drewnie starego drzewa.

Postępująca wycinka lasów tropikalnych w Ameryce Południowej i Środkowej stanowi dziś poważne zagrożenie dla wielu gatunków tukanów, które potrzebują starych, wysokich drzew z odpowiednio dużymi dziuplami do założenia gniazda. Ochrona takich starodrzewów jest dziś kluczowa dla przetrwania wielu populacji tego kolorowego, leśnego ptaka na obu kontynentach amerykańskich.