Przepiórka

Przepiórki prawie cały czas przebywają na ziemi, ukryte w wysokiej trawie i zbożu. Spłoszone wolą uciekać biegiem, a wzlatują dopiero w ostatniej chwili. Mimo krótkich skrzydeł potrafią odbywać dalekie wędrówki — jesienią lecą aż do Afryki.

Samica buduje gniazdo w dołku na ziemi i składa 7–12 jaj w brązowe plamki. Pisklęta po wykluciu od razu chodzą i same szukają pokarmu, a po około 3 tygodniach potrafią już latać.

Przepiórka ma małe, okrągłe ciało, krótki ogon i krótkie skrzydła. Upierzenie jest brązowo-płowe w jasne i ciemne kreski, które świetnie maskują ją w trawie. Na głowie ma jasne pasy nad okiem i na czubku.

Samiec ma ciemne, rdzawe lub czarne gardło, a samica jasne gardło i więcej plamek na piersi. Przepiórka mierzy 16–18 cm i waży około 100 g.

Kuropatwa jest dużo większa, ma szarą pierś i pomarańczową twarz. Derkacz jest smukły, ma rdzawe skrzydła i dłuższe nogi, a jego głos brzmi jak „derr-derr”.

Przepiórka japońska, hodowana w Polsce dla jaj i mięsa, jest bardzo podobna do dzikiej przepiórki, ale nie wędruje.

Przepiórki japońskie hoduje się dla smacznych, małych jaj w kropki i mięsa. Trzy–cztery jajka przepiórcze to mniej więcej tyle co jedno kurze.

Dzikie przepiórki potrzebują pól z miedzami i nieskoszonymi pasami. W Polsce są pod ochroną.