Kura domowa

Kury grzebią nogami w ziemi, szukając ziaren, owadów i robaków. Chętnie też kąpią się w piasku, co pomaga im dbać o czystość piór i pozbywać się pasożytów.

Kogut pieje o poranku, ogłaszając nowy dzień i pilnując swojego stada. Kury żyją w grupie, w której panuje ustalony porządek — tak zwana hierarchia dziobania.

Kura ma krępe ciało pokryte gęstymi piórami w bardzo różnych barwach zależnie od hodowanej rasy, oraz czerwony, mięsisty grzebień na głowie i podobne, mięsiste dzwonki zwisające pod dziobem. Nogi kury są zwykle żółtawe lub szarawe, zakończone czterema palcami dobrze przystosowanymi do grzebania.

Kogut jest zwykle znacznie bardziej barwny i okazały niż kura, z długimi, lśniącymi piórami ogonowymi oraz większym, wyraźniej wyprostowanym grzebieniem widocznym już z bardzo daleka.

Indyk jest wyraźnie większy i ma nagą, mięsistą skórę na głowie i szyi, zupełnie inną od upierzonej głowy i czerwonego, mięsistego grzebienia znacznie mniejszej kury domowej.

Bażant ma smuklejszą sylwetkę i znacznie dłuższy, wąski ogon oraz żyje dziko w polach, zupełnie inaczej niż krępe ciało i krótki ogon zwykłej, udomowionej kury domowej.

Kura domowa pochodzi od dzikiego kura bankiwa, żyjącego wciąż w lasach południowo-wschodniej Azji, a jej udomowienie sięga wielu tysięcy lat wstecz i było jednym z pierwszych przypadków oswojenia ptaka przez człowieka. Przez stulecia wyhodowano setki różnych ras kur, różniących się barwą, wielkością i kształtem grzebienia.

Dzięki hodowli na masową skalę kura domowa jest dziś najliczniejszym ptakiem na całej Ziemi — liczba żyjących jednocześnie kur znacznie przewyższa liczbę wszystkich dzikich ptaków razem wziętych na całym świecie.

W obrębie kurzego stada panuje ściśle ustalona hierarchia dziobania, w której każdy osobnik zna swoje miejsce — silniejsze ptaki dziobią słabsze, ale same nie są dziobane przez nikogo z niższej pozycji. Taki porządek ustala się zwykle wśród młodych kur już w pierwszych tygodniach ich wspólnego, gromadnego życia.