Grzywacz jest większy i masywniejszy od gołębia miejskiego. Ma niebieskoszare upierzenie, różowawą pierś i charakterystyczne białe plamy na szyi, które dobrze go wyróżniają wśród innych gołębi.

Grzywacze żywią się nasionami, pąkami, liśćmi i owocami. Kiedyś były ptakami głównie leśnymi, ale coraz częściej gniazdują też w parkach i miastach. Ich spokojne, powtarzane gruchanie to jeden z częstych odgłosów wiosennego poranka.

Grzywacz ma niebieskoszare upierzenie grzbietu oraz różowawą pierś, a po obu bokach szyi widoczne są charakterystyczne, białe plamy tworzące coś w rodzaju obrączki, od której pochodzi jego dawna, ludowa nazwa. Oczy grzywacza są jasne, żółtawe, dobrze widoczne na tle reszty upierzenia.

Skrzydła grzywacza w locie ukazują wyraźny, biały pas biegnący w poprzek każdego skrzydła, dobrze widoczny nawet z dużej odległości i pomagający szybko odróżnić go od innych, znacznie mniejszych gołębi. Ogon jest stosunkowo długi, zakończony ciemnym, szerokim pasem.

Gołąb miejski jest wyraźnie mniejszy i ma bardziej zróżnicowane, często ciemniejsze upierzenie bez białych plam na szyi, zupełnie inne od jednolitych barw i charakterystycznej, białej obrączki grzywacza.

Turkawka jest znacznie mniejsza i ma rdzawy wzór na skrzydłach oraz czarno-białe prążki po bokach szyi, zupełnie inne od dużych rozmiarów i białych plam znacznie większego grzywacza.

Podobnie jak inne gołębie, rodzice grzywacza karmią swoje pisklęta specjalną, gęstą wydzieliną produkowaną w wolu, zwaną potocznie „mlekiem gołębim”, mimo że nie ma ono nic wspólnego z prawdziwym mlekiem żadnego ssaka.

W ostatnich dekadach grzywacz, dawniej ptak głównie leśny, coraz liczniej zasiedla parki i ogrody w dużych miastach, gdzie znajduje obfite, łatwo dostępne pożywienie i stosunkowo niewielu naturalnych, groźnych drapieżników czyhających w gęstym lesie.

Grzywacz może wyprowadzać nawet kilka lęgów w ciągu jednego, długiego sezonu, co w połączeniu z jego dobrą adaptacją do warunków miejskich sprawia, że należy dziś do najliczniejszych, dziko żyjących gołębi Europy. W wielu regionach jego liczebność wciąż systematycznie rośnie z roku na rok, ku zaskoczeniu wielu obserwatorów przyrody i samych ornitologów.