Perliczka

Perliczki żyją w stadach i są bardzo czujne. Gdy tylko zauważą coś niepokojącego, podnoszą głośny alarm donośnym gdakaniem — dlatego bywają hodowane także jako „strażniczki”, które ostrzegają przed intruzem czy drapieżnikiem.

Perliczka żeruje głównie na ziemi, rozgrzebując ją w poszukiwaniu nasion, owadów, pajęczaków i drobnych zwierząt. Choć potrafi latać, woli szybko biegać. Naga skóra na jej głowie bywa jaskrawo ubarwiona, co odróżnia ją od reszty upierzenia.

Perliczka ma krępe, zaokrąglone ciało pokryte ciemnym, gęsto nakrapianym w drobne, białe kropki upierzeniem, przypominające z daleka rozsypane po całym ciele drobne, lśniące perełki niczym cenna biżuteria. Nogi są krótkie i szare, dobrze przystosowane do szybkiego biegu po ziemi.

Głowa perliczki jest niemal całkowicie naga, pokryta jaskrawoniebieską lub czerwonawą skórą, a na jej czubku znajduje się charakterystyczny, twardy, kostny wyrostek zwany niewielkim, sztywnym hełmem. Pod dziobem zwisają też dwa niewielkie, mięsiste dzwonki podobne do tych u kury domowej, choć znacznie mniejsze.

Kura domowa ma upierzoną głowę z czerwonym, mięsistym grzebieniem oraz jednolite, gładkie upierzenie, zupełnie inną od nagiej, niebieskawej głowy i twardego, kostnego hełmu niewielkiej perliczki.

Bażant ma znacznie dłuższy, wąski ogon i jednolite lub pręgowane upierzenie oraz żyje samotnie, zupełnie inne od krótkiego ogona i gęsto nakrapianych, drobno cętkowanych piór perliczki.

W przeciwieństwie do większości kur perliczki potrafią całkiem sprawnie latać na krótkich dystansach i chętnie nocują wysoko na gałęziach drzew, gdzie czują się znacznie bezpieczniej niż na ziemi wśród licznych, nocnych drapieżników.

Perliczki chętnie żerują na kleszczach i innych pasożytniczych owadach, dlatego niektórzy rolnicy hodują je celowo na pastwiskach, licząc na naturalne ograniczenie liczby tych uciążliwych, potencjalnie groźnych pasożytów. Taka metoda pozwala znacznie ograniczyć użycie chemicznych środków owadobójczych na terenie całego, rozległego gospodarstwa.

Perliczka została udomowiona w Afryce już w starożytności, a stamtąd trafiła najpierw do starożytnego Rzymu, gdzie ceniono ją jako smaczny i stosunkowo rzadki, egzotyczny dodatek do wystawnych uczt. Do Europy Zachodniej wróciła ponownie dopiero wiele wieków później, za sprawą podróżujących wtedy daleko, portugalskich żeglarzy i kupców.