Potoo to nocny ptak lasów Ameryki Środkowej i Południowej, mistrz maskowania. W dzień siedzi nieruchomo na złamanej gałęzi, a jego kora-podobne pióra sprawiają, że wygląda jak jej przedłużenie.

Po zmroku ożywa — z szeroko otwartą paszczą łapie owady prosto z powietrza. Ogromne oczy pozwalają mu widzieć w ciemności i wypatrywać zdobycz z ulubionej gałęzi.

Potoo ma szarobrązowe, silnie prążkowane i cętkowane upierzenie doskonale imitujące korę drzewa, a jego ogromne oczy z żółtą tęczówką są świetnie przystosowane do polowania w niemal całkowitej, nocnej ciemności.

Dziób potoo jest krótki, ale otwiera się niezwykle szeroko, a jego brzegi otaczają sztywne, szczecinowate pióra pomagające wyczuć i schwytać owada lecącego w pobliżu podczas nocnego, cichego polowania.

Sowa poluje głównie w locie, bezszelestnie krążąc nad ziemią w poszukiwaniu drobnych gryzoni, zupełnie inaczej niż potoo czatujące długo nieruchomo na gałęzi i chwytające owady prosto z powietrza w locie.

Lelek europejski ma podobny, kamuflujący wzór piór, ale znacznie mniejsze oczy i inny, terkoczący głos oraz krótszy, słabszy dziób, zupełnie inny od donośnego, żałobnego wołania znacznie większego potoo.

Głęboki, żałobny i przeciągły głos potoo, niosący się nocą po lesie tropikalnym, od dawna inspirował miejscową ludność Ameryki Południowej i Środkowej do tworzenia licznych legend o duszach zmarłych lub złowieszczych duchach leśnych, straszących samotnych, zabłąkanych podróżnych po zmroku.

Samica potoo nie buduje żadnego prawdziwego gniazda — składa swoje jedyne jajo bezpośrednio na płaskim wgłębieniu złamanej gałęzi, gdzie samo jajo, a potem wyklute, bezbronne pisklę, doskonale zlewa się kolorem z otaczającą korą drzewa.

Dzięki niezwykłemu kamuflażowi potoo bywa bardzo trudne do odnalezienia nawet dla doświadczonych, wprawnych przewodników przyrodniczych, którzy często lokalizują te ptaki dopiero po usłyszeniu ich charakterystycznego, dalekonośnego głosu o zmroku. Nawet znając dokładną lokalizację, wielu turystów wciąż nie potrafi dostrzec nieruchomego, doskonale zamaskowanego ptaka. Dopiero wskazanie palcem konkretnej gałęzi pozwala im wreszcie zauważyć ukrytego potoo.