Petrele to ptaki morskie, które niemal całe życie spędzają nad otwartym oceanem. Na wąskich, długich skrzydłach potrafią szybować godzinami tuż przy falach, korzystając z podmuchów wiatru.

Na ląd wracają tylko po to, by złożyć jaja, zwykle na odległych, skalistych wyspach. Poławiają ryby i inne morskie stworzenia, a słona woda im nie szkodzi — nadmiar soli usuwają specjalnymi gruczołami.

Petrel ma zwykle szarawe lub brązowawe upierzenie wierzchu ciała oraz jaśniejszy, białawy spód, a jego długie, wąskie skrzydła są doskonale przystosowane do wielogodzinnego, nieprzerwanego szybowania nad falami otwartego oceanu.

Na dziobie petrela widoczne są charakterystyczne, rurkowate nozdrza, przez które ptak wydala nadmiar soli odfiltrowanej z wypitej wcześniej wody morskiej za pomocą specjalnych, dobrze rozwiniętych gruczołów.

Albatros jest znacznie większy i ma dłuższą rozpiętość skrzydeł oraz inny, spokojniejszy lot nad falami, zupełnie inną od mniejszych rozmiarów i krótszych skrzydeł większości gatunków petrela.

Mewa często żeruje blisko wybrzeża i lądu, gniazdując na klifach, zupełnie inaczej niż petrel spędzający niemal całe życie daleko na otwartym oceanie, z dala od brzegu.

Wiele gatunków petreli potrafi odnajdywać pożywienie dzięki wyjątkowo dobrze rozwiniętemu węchowi, co jest rzadkością wśród ptaków — naukowcy odkryli, że niektóre gatunki są w stanie wyczuć zapach oleistej zdobyczy unoszący się nad wodą z odległości wielu, wielu kilometrów.

Petrele gniazdują zwykle w głębokich norach wykopanych w ziemi na odległych wyspach oceanicznych, gdzie przez tysiące lat nie występowały żadne drapieżne ssaki, dlatego wprowadzenie przez ludzi szczurów i kotów na takie odległe wyspy poważnie zagroziło wielu wrażliwym gatunkom. Dziś na wielu takich wyspach prowadzi się kosztowne, wieloletnie programy usuwania obcych drapieżników.

Nazwa „petrel” nawiązuje według jednej z teorii do świętego Piotra, apostoła, który według biblijnej opowieści przez chwilę szedł po wodzie — podobnie ptaki te czasem sprawiają wrażenie, jakby biegały po powierzchni morza tuż nad falami. Marynarze od wieków traktowali spotkanie z petrelem jako dobrą wróżbę przed daleką podróżą.