Nazwę „falista" papużka zawdzięcza falistemu, prążkowanemu wzorowi na grzbiecie i skrzydłach. Hodowlane papużki bywają zielone, żółte, niebieskie i białe, choć dziko żyjące są głównie zielono-żółte.

W naturze papużki faliste pochodzą z Australii, gdzie żyją w wielkich, ruchliwych stadach na suchych terenach. Są bardzo towarzyskie — także w domu lubią towarzystwo i chętnie „rozmawiają" ćwierkaniem.

Papużka falista ma smukłe, niewielkie ciało z długim, spiczastym ogonem oraz drobny, mocno zakrzywiony dziób, dobrze przystosowany do łuskania nasion traw i innych, drobnych roślin łąkowych spotykanych w suchej Australii.

Na czole papużki falistej pióra są jednolite, natomiast na grzbiecie i skrzydłach tworzą charakterystyczny, falisty i prążkowany wzór, od którego pochodzi jej polska, opisowa i trafna nazwa. Ogon jest długi i spiczasty, a oczy otacza wąski, biały pierścień piór.

Kakadu jest znacznie większe i ma ruchomy czub z piór na głowie, zupełnie inny od jednolitej, gładkiej głowy i falistego wzoru grzbietu niewielkiej papużki falistej.

Papuga ara ma znacznie większe, jaskrawe ciało i długi, prosty ogon oraz dłuższy dziób, zupełnie inne od drobnej sylwetki i falistego wzoru piór niewielkiej papużki falistej.

Papużka falista jest dziś najpopularniejszym ptakiem trzymanym w domach na całym świecie, cenionym za niewielkie rozmiary, żywy temperament i stosunkowo łatwą, niewymagającą hodowlę w klatce lub przestronnej wolierze. Dobrze oswojone osobniki potrafią nawet nauczyć się kilkudziesięciu prostych słów i krótkich zwrotów.

Dzięki wieloletniej hodowli wyselekcjonowano dziś dziesiątki odmian barwnych papużki falistej, choć w naturze dzikie osobniki mają niemal zawsze jednolite, zielono-żółte upierzenie przystosowane do skutecznego maskowania się w suchej trawie. Pierwsze niebieskie odmiany hodowlane pojawiły się w Europie dopiero na początku dwudziestego wieku.

W naturze papużki faliste żyją w ogromnych, bardzo ruchliwych stadach liczących czasem tysiące ptaków, które wspólnie wędrują po suchych obszarach Australii w poszukiwaniu wody i dojrzałych nasion traw. Takie ogromne stada potrafią pokonywać setki kilometrów, gdy tylko w danej okolicy zaczyna brakować pożywienia.