Papuga ara

Ara żyje w lasach Ameryki Środkowej i Południowej, często w hałaśliwych stadach. Jej mocny dziób to prawdziwe narzędzie — pozwala rozłupywać twarde nasiona i orzechy, a także pomaga wspinać się po gałęziach, gdy papuga chwyta się nim jak trzecią „ręką”.

Ary są bardzo inteligentne i długowieczne — niektóre dożywają kilkudziesięciu lat. Łączą się w pary, które trzymają się razem przez długi czas, i porozumiewają donośnymi okrzykami. Zjadając owoce, roznoszą nasiona po lesie, więc pomagają rosnąć nowym drzewom.

Ara ma jaskrawoczerwone upierzenie głowy, piersi i ogona oraz niebiesko-żółte skrzydła, a jej długi, spiczasty ogon jest znacznie dłuższy niż u większości innych, mniejszych gatunków papug. Nogi ary są krótkie i silne, zakończone dwoma palcami skierowanymi do przodu i dwoma do tyłu.

Wokół oczu ary widoczna jest naga, biała skóra pokryta drobnymi liniami z pojedynczych piórek, tworząca charakterystyczny wzór niepowtarzalny u każdego pojedynczego osobnika, niczym odcisk palca. Dziób ary jest ogromny, mocny i wyraźnie zakrzywiony na końcu.

Kakadu ma ruchomy czub z piór na głowie i znacznie krótszy ogon oraz jaśniejsze barwy i żyje w Australii, zupełnie inne od gładkiej głowy i bardzo długiego, spiczastego ogona jaskrawej ary z lasów Ameryki.

Papużka falista jest znacznie mniejsza i ma falisty wzór piór na grzbiecie oraz krótszy dziób i mniej barwne upierzenie, zupełnie inny od jednolitych, jaskrawych barw i ogromnych rozmiarów dorosłej ary.

W niektórych rejonach lasów Ameryki Południowej ary masowo gromadzą się na stromych, glinianych ścianach nad rzekami, by zjadać niewielkie porcje gliny — naukowcy przypuszczają, że pomaga to skutecznie zobojętnić toksyny zawarte w zjadanych wcześniej, niedojrzałych nasionach roślin. Takie gliniane lizawki bywają odwiedzane codziennie o tej samej porze, niemal jak umówione spotkanie.

Ary należą do gatunków silnie zagrożonych nielegalnym odławianiem na potrzeby handlu zwierzętami ozdobnymi, dlatego wiele krajów Ameryki Południowej prowadzi dziś kosztowne programy ochrony ich naturalnych siedlisk oraz zwalczania nielegalnego kłusownictwa. Niektóre gatunki ary przetrwały już tylko w nielicznych, ściśle chronionych rezerwatach.

W kulturach wielu rdzennych ludów Ameryki Południowej barwne pióra ary od wieków wykorzystywano do zdobienia ceremonialnych strojów i nakryć głowy, symbolizujących władzę oraz bliski związek człowieka z potężnymi siłami otaczającej go natury. Takie stroje nosili zwykle wyłącznie wodzowie i szanowani szamani danego plemienia.