Nandu żyje na trawiastych równinach, w luźnych stadach. Jest wszystkożerne — zjada rośliny, nasiona, owoce, a także owady i drobne zwierzęta, które napotka podczas wędrówki po pampie.

U nandu to samiec zajmuje się potomstwem. Wysiaduje jaja złożone przez kilka samic w jednym gnieździe, a potem samotnie opiekuje się pisklętami, prowadząc je i broniąc przed niebezpieczeństwem.

Nandu ma szare lub szarobrązowe, luźne upierzenie oraz długą szyję i długie, silne nogi, a jego pióra na grzbiecie są rozczochrane i miękkie, zupełnie inne od twardych, sztywnych piór ptaków latających.

Skrzydła nandu, choć za małe do lotu, są mocno rozwinięte jak na ptaka nielotnego i ptak rozkłada je szeroko podczas biegu, wykorzystując je niczym żagle pomagające szybko zmieniać kierunek ucieczki.

Struś jest wyraźnie większy i ma tylko dwa palce u nogi oraz kontrastowe, czarno-białe upierzenie, zupełnie inne od trzech palców i jednolicie szarego ubarwienia mniejszego nandu.

Emu ma jednolicie brązowe, szczeciniaste pióra i żyje w dalekiej Australii, a jego skrzydła są znacznie mniejsze, zupełnie inaczej niż szare nandu zamieszkujące otwarte, trawiaste równiny Ameryki Południowej.

U nandu panuje niezwykły system godowy — jeden samiec gromadzi wokół siebie harem kilku samic, które kolejno składają jaja do wspólnego gniazda, a samiec sam wysiaduje nawet kilkadziesiąt jaj naraz i samotnie, cierpliwie wychowuje wszystkie wyklute pisklęta.

Nandu jest od dawna hodowane na fermach w Ameryce Południowej oraz w Europie dla cenionego mięsa, skóry i piór, a niektóre uciekłe z hodowli osobniki założyły w Niemczech dziko żyjącą, samodzielnie rozmnażającą się populację, która przetrwała już wiele kolejnych, mroźnych zim. Ta niezwykle wytrzymała populacja jest dziś przedmiotem badań naukowców zajmujących się gatunkami obcymi.

Podczas biegu ucieczki nandu potrafi nagle, gwałtownie zmieniać kierunek, co skutecznie myli ścigające go drapieżniki przyzwyczajone do polowania na zwierzęta biegnące zwykle po prostej linii. Taki manewr daje mu cenne, dodatkowe sekundy potrzebne do bezpiecznej ucieczki na otwartej równinie.