Miodożery to barwne ptaki ciepłych krain, które żywią się głównie słodkim nektarem kwiatów. Mają długi, często zakrzywiony dziób i pędzelkowaty języczek ułatwiający picie.

Odwiedzając kwiat po kwiacie, przenoszą na piórkach pyłek — dzięki temu pomagają roślinom się rozmnażać. Poza nektarem chwytają też drobne owady, które dają im dodatkowe siły.

Miodożery mają bardzo zróżnicowane upierzenie zależnie od gatunku, od stonowanych szarości i brązów po jaskrawą zieleń i żółć, a łączy je długi, cienki i często wyraźnie zakrzywiony, smukły dziób. Ogon bywa u niektórych gatunków bardzo długi i mocno rozwidlony na końcu.

Wokół oczu wielu gatunków miodożerów widoczna jest naga, pomarszczona skóra tworząca charakterystyczne, kolorowe brodawki, a ich nogi są krótkie i silne, dobrze przystosowane do mocnego chwytania cienkich, wiotkich gałązek kwiatów.

Koliber ma znacznie drobniejsze ciało i potrafi zawisnąć nieruchomo w powietrzu podczas picia nektaru, zupełnie inaczej niż większy miodożer, który zwykle siada na pobliskiej gałęzi tuż przy kwiecie.

Lorysa jest papugą z zakrzywionym, mocnym dziobem przystosowanym też do łuskania nasion i innym kształtem ciała, zupełnie inną od cienkiego, wyspecjalizowanego wyłącznie do nektaru dzioba miodożera.

Rodzina miodożerów należy do najliczniejszych i najbardziej zróżnicowanych rodzin ptaków na świecie, licząc setki gatunków różniących się wielkością, ubarwieniem i kształtem dzioba, dostosowanym do konkretnych gatunków kwiatów rosnących w danym, lokalnym regionie. Najmniejsze gatunki ważą zaledwie kilka gramów, a największe znacznie więcej.

Wiele gatunków miodożerów jest silnie terytorialnych i agresywnie broni obfitujących w nektar krzewów przed innymi ptakami, w tym nawet przed znacznie większymi od siebie gatunkami, przepędzając je głośnymi okrzykami i nagłymi, zaskakującymi atakami z powietrza. Takie starcia bywają zaskakująco częste w porze intensywnego kwitnienia.

W Australii miodożery są jednymi z najważniejszych zapylaczy rodzimych eukaliptusów i innych twardolistnych krzewów, a spadek ich liczebności w niektórych regionach budzi dziś poważne obawy naukowców zajmujących się ochroną tamtejszych, unikalnych ekosystemów. Utrata naturalnych siedlisk uznawana jest za główną, najpoważniejszą przyczynę tego niepokojącego, narastającego zjawiska obserwowanego w wielu regionach kontynentu.