Język lorysy jest wyjątkowy — na jego końcu znajdują się drobne wypustki przypominające szczoteczkę. Ptak zanurza go w kwiecie i zgarnia nim nektar oraz pyłek, niczym miniaturową miotełką. Dzięki temu lorysy odżywiają się inaczej niż większość papug, które łupią nasiona i orzechy.

Lorysy są niezwykle kolorowe — mienią się czerwienią, zielenią, błękitem i żółcią. Żyją w lasach Australii, Nowej Gwinei i okolicznych wysp, często w hałaśliwych stadach. Odwiedzając kwiaty, przenoszą pyłek z jednego na drugi, więc pomagają roślinom w zapylaniu.

Lorysa ma jaskrawe upierzenie mieniące się czerwienią, zielenią, błękitem i żółcią, ułożone w wyraźne, kontrastowe plamy, których dokładny układ różni się w zależności od konkretnego, opisywanego gatunku. Ogon jest zwykle krótki i zaokrąglony na końcu.

Dziób lorysy jest stosunkowo cienki i mniej zakrzywiony niż u innych papug, ponieważ nie służy do rozłupywania twardych orzechów, lecz do delikatnego sięgania po nektar ukryty głęboko wewnątrz kwiatów. Nogi ma krótkie, dobrze przystosowane do mocnego chwytania cienkich gałązek.

Papuga ara ma znacznie grubszy, mocno zakrzywiony dziób przystosowany do łuskania twardych orzechów oraz znacznie dłuższy ogon, zupełnie inny od cienkiego dzioba lorysy przystosowanego wyłącznie do zbierania nektaru.

Kakadu żywi się głównie nasionami i orzechami zbieranymi mocnym dziobem na ziemi, zupełnie inaczej niż lorysa zlizująca słodki nektar i pyłek specjalnym językiem z drobnymi wypustkami.

Ze względu na wysoce wyspecjalizowaną dietę opartą na nektarze i pyłku lorysy są znacznie trudniejsze w domowej hodowli niż inne papugi — potrzebują specjalnej, płynnej karmy zamiast zwykłej mieszanki nasion, którą chętnie jada większość innych, mniej wymagających gatunków papug.

Niektóre gatunki lorys prowadzą koczowniczy tryb życia, przemieszczając się na spore odległości w ślad za kwitnącymi akurat drzewami, dzięki czemu przez cały rok mają dostęp do świeżego nektaru w różnych, odległych częściach swojego rozległego zasięgu.

Odwiedzając setki kwiatów dziennie w poszukiwaniu pożywienia, lorysy pełnią w wielu lasach ważną rolę zapylaczy, porównywalną do roli, jaką w innych ekosystemach odgrywają pszczoły i inne owady zapylające. Bez takich ptasich zapylaczy wiele gatunków tropikalnych drzew kwiatowych miałoby dziś znacznie trudniej się skutecznie rozmnażać z pokolenia na pokolenie.