Kuropatwa

Kuropatwy żyją na otwartych polach, ale potrzebują też miedz, zarośli i nieskoszonych pasów traw, gdzie się chowają i budują gniazda. Większość czasu spędzają na ziemi, szukając nasion i liści. Jesienią i zimą trzymają się razem w rodzinnych stadkach.

Wiosną łączą się w pary. Samica składa w gnieździe na ziemi bardzo wiele jaj, a pisklęta po wykluciu od razu opuszczają gniazdo i biegają za rodzicami. Przez pierwsze tygodnie żywią się owadami.

Kuropatwa ma okrągłe, krępe ciało, krótkie skrzydła i krótki, rdzawy ogon. Głowa i gardło są pomarańczowe, pierś i boki popielate z delikatnym prążkowaniem, a na bokach widać rdzawe pręgi.

Samiec ma na brzuchu ciemnokasztanową plamę w kształcie podkowy; u samicy jest ona mniejsza albo jej brak. Kuropatwa mierzy 29–31 cm i waży niecałe pół kilograma.

Przepiórka jest dużo mniejsza, brązowa w kreski i bardzo skryta — częściej się ją słyszy niż widzi. Bażant jest znacznie większy i ma długi ogon.

Pardwa, żyjąca na północy Europy, zimą zmienia upierzenie na białe. Góropatwa, spotykana w górach Europy Południowej, ma czerwony dziób i czarną obwódkę wokół białego gardła.

Kuropatwy od dawna były cenionym ptakiem łownym. W ostatnich dziesięcioleciach ich liczba w Europie mocno spadła, bo znikają miedze i zarośla, a środki ochrony roślin zabijają owady potrzebne pisklętom.

Pomaga zostawianie pasów nieskoszonych roślin, kwietnych miedz i krzewów na polach. Rolnicy i myśliwi w wielu miejscach dokarmiają kuropatwy zimą.