Kruk to duży, czarny ptak z rodziny krukowatych, słynący z niezwykłej inteligencji. Potrafi rozwiązywać zagadki, używać prostych narzędzi i zapamiętywać ludzkie twarze.

Kruki tworzą wierne pary i porozumiewają się wieloma dźwiękami, a nawet naśladują odgłosy z otoczenia. Bywają też zwyczajnie figlarne — dla zabawy ślizgają się po śniegu czy zwisają z gałęzi.

Kruk ma jednolicie czarne, lśniące upierzenie z metalicznym, fioletowo-zielonym połyskiem widocznym w silnym słońcu, oraz masywny, gruby dziób znacznie większy niż u innych, mniejszych ptaków krukowatych spotykanych zwykle w tej samej okolicy.

Pióra na gardle kruka są wydłużone i najeżone, tworząc charakterystyczną, kudłatą „brodę”, a jego klinowaty, wyraźnie zaostrzony na samym końcu ogon łatwo odróżnia go w locie od podobnych, mniejszych, czarnych ptaków krukowatych.

Wrona siwa ma szary tułów kontrastujący z czarną głową i skrzydłami oraz jest znacznie mniejsza, zupełnie inaczej niż jednolicie czarny kruk o metalicznym połysku i znacznie większym, grubszym dziobie.

Kawka jest wyraźnie mniejsza i ma jasnoszary kark oraz jaśniejsze, bladoniebieskie oczy, zupełnie inne od dużych rozmiarów, grubego dzioba i ciemnych, brązowych oczu potężnego, dorosłego kruka.

Kruk od dawna zajmuje ważne miejsce w mitologiach wielu kultur świata — w mitologii nordyckiej dwa kruki, Hugin i Munin, były wiernymi posłańcami boga Odyna, latającymi po świecie i przynoszącymi mu wieści o wszystkim, co się w nim dzieje.

W Tower of London od wielu stuleci mieszka grupa oswojonych kruków, a według dawnej legendy, gdyby wszystkie kruki opuściły twierdzę, miałoby to sprowadzić upadek całej monarchii, dlatego ptakom tym do dziś podcina się delikatnie loty piór.

Kruki potrafią zapamiętywać miejsca, w których ukryły zapasy jedzenia, a widząc, że inny kruk je obserwuje, często później po kryjomu przenoszą swoje zapasy w nowe, bezpieczniejsze miejsce, by uniknąć kradzieży. Taka złożona strategia wymaga rozumienia, co dokładnie widział i zapamiętał konkurent stojący opodal.