Kazuar

Kazuar jest jednym z największych ptaków świata i potrafi być bardzo silny. Choć nie lata, świetnie biega i skacze, a w razie zagrożenia dzielnie się broni potężnymi kopnięciami. Dlatego uchodzi za ptaka, którego lepiej nie drażnić.

Kazuar żywi się głównie owocami opadłymi z drzew i odgrywa ważną rolę w lesie — połykając owoce w całości, roznosi ich nasiona po okolicy i pomaga rosnąć nowym drzewom. Kostny „hełm” na głowie prawdopodobnie chroni ją, gdy ptak przedziera się przez gęsty las.

Kazuar ma lśniące, niemal czarne upierzenie oraz jaskrawoniebieską i czerwoną, nagą skórę na szyi i głowie, a na czole nosi twardy, kostny wyrostek zwany hełmem, rosnący powoli przez całe długie życie ptaka.

Nogi kazuara są bardzo silne i zakończone trzema palcami, z których wewnętrzny ma długi, sztyletowaty pazur — jedną z najgroźniejszych naturalnych broni wśród wszystkich dzisiejszych, nielotnych ptaków całego świata.

Emu ma jednolicie brązowe, szczeciniaste upierzenie i żyje na otwartych, suchych równinach, zupełnie inaczej niż lśniąco czarny kazuar z kostnym hełmem, ukrywający się w gęstym, tropikalnym lesie.

Struś jest wyraźnie większy i ma dwa palce u nogi oraz kontrastowe, czarno-białe upierzenie, zupełnie inne od trzech palców i jednolicie ciemnych, lśniących barw leśnego kazuara.

Naukowcy wciąż nie są w pełni zgodni co do dokładnej funkcji kostnego hełmu na głowie kazuara — jedni sądzą, że chroni ptaka podczas przedzierania się przez gęstą roślinność, inni wiążą go z regulacją temperatury ciała lub wzmacnianiem głosu.

Kazuar bywa nazywany najniebezpieczniejszym ptakiem świata, ponieważ zaatakowany lub zaskoczony potrafi zadać groźne, głębokie rany swoim ostrym pazurem — mimo to ataki na ludzi zdarzają się rzadko i najczęściej wynikają wprost z wcześniejszej prowokacji. Doświadczeni mieszkańcy tropikalnych lasów wiedzą, że najlepiej po prostu zachować bezpieczny dystans od tego ptaka.

Połykając w całości duże, leśne owoce niedostępne dla innych zwierząt, kazuar roznosi ich nasiona po dużym obszarze lasu deszczowego, pełniąc rolę, której żadne inne, mniejsze zwierzę nie jest w stanie w pełni zastąpić. Niektóre gatunki drzew tropikalnych kiełkują znacznie lepiej dopiero po przejściu przez układ trawienny tego wielkiego, wędrującego ptaka.