Jerzyk

Jerzyki przylatują do Polski na początku maja i odlatują już w sierpniu. Gniazdują w szczelinach budynków, pod dachami i w budkach lęgowych, często w tym samym miejscu przez wiele lat. Para wychowuje 2–3 pisklęta.

Przez większość życia jerzyki są w powietrzu — tam polują na owady, piją krople deszczu, zbierają materiał na gniazdo, a nawet śpią, wznosząc się wysoko i szybując. Lądują właściwie tylko w gnieździe.

Jerzyk jest prawie cały ciemnobrązowy, tylko gardło ma jaśniejsze. Ma długie, wąskie skrzydła w kształcie sierpa, krótki, wcięty ogon, malutki dziób i szeroki otwór gębowy, którym łapie owady w locie.

Jego nóżki są bardzo krótkie, a wszystkie cztery palce skierowane do przodu — służą do czepiania się ścian, a nie do chodzenia. Jerzyk mierzy 16–18 cm.

Jaskółka dymówka ma granatowy grzbiet, jasny brzuch, rudą plamę na gardle i długi, rozwidlony ogon. Oknówka ma biały brzuch i biały kuper.

Jerzyk nie jest krewnym jaskółek — bliżej mu do kolibrów. Podobny wygląd to efekt podobnego trybu życia w powietrzu.

Jerzyki gniazdują głównie w budynkach, więc ocieplanie bloków i zamykanie szczelin zabiera im miejsca lęgowe. Dlatego w wielu miastach wiesza się specjalne budki dla jerzyków.

Jerzyki zjadają mnóstwo komarów i much. Znaleziony na ziemi jerzyk zwykle nie potrafi sam wystartować — warto zadzwonić do ośrodka rehabilitacji ptaków.