Indyk ma nagą skórę na głowie i szyi, ozdobioną skórnymi wyrostkami. U podnieconego indora skóra ta potrafi zmieniać barwę — od bladej po jaskrawoczerwoną i niebieskawą — zależnie od nastroju ptaka.

Dziko żyjące indyki wciąż spotyka się w lasach Ameryki Północnej. Są wszystkożerne — jedzą nasiona, owoce, żołędzie, a także owady i inne drobne zwierzęta, które wygrzebią z ściółki.

Indor ma ciemne, metalicznie połyskujące upierzenie oraz charakterystyczny, mięsisty wyrostek zwany korolem, zwisający nad dziobem, który wydłuża się i nabiera intensywnej barwy podczas okresu godów. Jego nogi są silne i pokryte drobnymi łuskami, zakończone ostrymi ostrogami u dorosłych samców.

Ogon indora jest szeroki i podczas popisu godowego rozkłada się w duży, okazały wachlarz, a jego pierś zdobi wiązka sztywnych, włoskowatych piór zwana pędzlem, rzadko spotykana u innych, znanych ptaków.

Paw ma znacznie dłuższe, barwne pióra ogonowe pokryte wzorami przypominającymi oczy, zupełnie inne od ciemnego, metalicznego upierzenia i mięsistego, zwisającego korolu dużego, masywnego indora z Ameryki.

Kura domowa jest wyraźnie mniejsza i nie ma charakterystycznego, zwisającego wyrostka nad dziobem, zupełnie inna od masywnej sylwetki i ozdobnej, mięsistej głowy dorosłego, dużego indora.

Indyk został udomowiony przez rdzennych mieszkańców Ameryki na długo przed przybyciem Europejczyków, a hodowla tego ptaka rozprzestrzeniła się później na cały świat, stając się jedną z najważniejszych, najbardziej rozpowszechnionych gałęzi hodowli drobiu.

W Stanach Zjednoczonych indyk jest nieodłącznym elementem obchodów Święta Dziękczynienia, podczas którego pieczony ptak stanowi tradycyjne danie główne na wielu rodzinnych uroczystościach w całym kraju. Co roku prezydent USA symbolicznie „ułaskawia” jednego, wybranego indyka, ratując go przed świątecznym stołem.

Amerykański polityk i wynalazca Benjamin Franklin w liście do córki chwalił indyka jako uczciwego, odważnego ptaka i żartobliwie sugerował, że lepiej pasowałby na symbol młodego narodu niż wybrany ostatecznie orzeł bielik. Jego uwagi do dziś bywają przytaczane jako ciekawostka o początkach amerykańskiej symboliki narodowej i sporach wokół jej wyboru. Wielu historyków wciąż dyskutuje, na ile poważnie traktował tę propozycję sam Franklin.