Gołąb miejski

W mieście gołębie gniazdują na parapetach, gzymsach, pod mostami i na strychach — przypominają im skalne półki, na których żyli ich dzicy przodkowie. Para składa zwykle dwa białe jaja, a lęgi mogą wyprowadzać prawie przez cały rok.

Gołębie są bardzo przywiązane do swojego miejsca. Żerują w stadach na placach i trawnikach, gdzie zbierają nasiona i okruchy. Samiec zaleca się do samicy, gruchając i obracając się z napuszonymi piórami na szyi.

Typowy gołąb miejski jest niebieskoszary, z dwoma ciemnymi paskami na skrzydłach, białym kuprem i ciemnym końcem ogona. Szyja mieni się metalicznie na zielono i fioletowo. Oczy są pomarańczowe, a nad dziobem ma białą, mięsistą narośl — woskówkę.

Ponieważ pochodzi od gołębi hodowlanych, w stadzie zobaczymy też ptaki białe, rude, ciemne albo łaciate. Gołąb miejski mierzy 31–34 cm długości i waży 250–400 g.

Grzywacz jest większy i ma białą plamę na szyi oraz białe pasy na skrzydłach widoczne w locie. Sierpówka jest mniejsza, jasna beżowo-szara i ma czarną półobróżkę na karku.

Siniak, dziki gołąb lasów, wygląda podobnie do gołębia miejskiego, ale nie ma białego kupra i ma tylko krótkie ciemne plamki na skrzydłach.

Ludzie udomowili gołębie skalne kilka tysięcy lat temu — hodowano je dla mięsa, a później jako gołębie pocztowe i ozdobne. Dziś hodowla gołębi i lotów sportowych jest popularna m.in. w Polsce i Belgii.

W miastach gołębi bywa bardzo dużo, a ich odchody brudzą budynki. Lepiej nie karmić ich chlebem — szkodzi im i sprzyja przegęszczeniu stad. Jeśli chcemy pomóc ptakom, zimą lepiej dokarmiać sikory i inne ptaki ziarnem w karmnikach.