Dzioborożec

Dzioborożce żyją w ciepłych lasach Afryki i Azji. Świetnie latają i żywią się głównie owocami, ale zjadają też owady i drobne zwierzęta.

Mają niezwykły sposób gniazdowania. U wielu gatunków samica na czas wysiadywania jaj zamyka się w dziupli, zaklejając wejście prawie w całości. Zostawia tylko wąską szparę, przez którą samiec podaje jej jedzenie.

Dzioborożec ma ogromny, zakrzywiony dziób, na którym u wielu gatunków znajduje się dodatkowo twardy, kostny wyrostek zwany kaskiem, którego dokładny kształt i rozmiar wyraźnie różnią się w zależności od konkretnego gatunku. Rzęsy nad oczami niektórych gatunków są nietypowo długie, przypominające sztuczne, nakładane rzęsy.

Upierzenie dzioborożca bywa czarno-białe lub brązowe, a wokół oczu i gardła często widoczna jest naga, jaskrawo ubarwiona skóra, dobrze widoczna nawet z dość dużej odległości w gęstym lesie.

Tukan ma znacznie lżejszy, kolorowy dziób bez kostnego kasku i żyje w lasach Ameryki, zupełnie inny od masywnego dzioba z kaskiem i afrykańsko-azjatyckiego zasięgu dzioborożca.

Kruk ma jednolicie czarne upierzenie i znacznie mniejszy, prostszy dziób bez żadnego kasku oraz żyje na całym świecie, zupełnie inny od ogromnego, ozdobionego kaskiem dzioba charakterystycznego dla dzioborożca.

Naukowcy wciąż nie są w pełni zgodni co do dokładnej funkcji kostnego kasku na dziobie dzioborożca — niektórzy sądzą, że wzmacnia rezonans wydawanych dźwięków, inni że służy walkom między samcami rywalizującymi o partnerkę.

Kask dzioborożca hełmowego, jednego z najbardziej zagrożonych gatunków tej rodziny, zbudowany jest z niezwykle twardej, litej substancji przypominającej cenną kość słoniową, co niestety naraża ten wyjątkowy gatunek na intensywne, nielegalne kłusownictwo prowadzone na wielką skalę.

W wielu kulturach Azji i Afryki dzioborożec od dawna uznawany jest za symbol wierności małżeńskiej, głównie ze względu na niezwykły sposób gniazdowania, w którym samica na wiele tygodni zamyka się z samcem w jednej, wspólnej dziupli. W niektórych plemionach jego pióra wykorzystywano też do zdobienia ceremonialnych nakryć głowy noszonych przez najważniejszych, szanowanych członków całej lokalnej społeczności.