Dzięcioł zielony

Dzięcioł zielony to barwny dzięcioł łąk i widnych lasów, w Polsce dość częsty. Zamiast kuć w drzewa, najczęściej szuka jedzenia na ziemi.

Uwielbia mrówki, które wyłapuje bardzo długim, lepkim językiem prosto z mrowisk. Jego donośny, powtarzany głos przypomina śmiech i niesie się daleko po okolicy.

Dzięcioł zielony ma jaskrawozielone upierzenie grzbietu i skrzydeł oraz żółtawy kuper, a na czubku głowy nosi wyraźną, czerwoną czapeczkę widoczną nawet z dość dużej, sporej odległości na łące.

Wokół oka dzięcioła zielonego znajduje się czarna maska, a u samców pod dziobem widać dodatkowo czerwoną kreskę obwiedzioną czernią, której samice nie mają na swojej jaśniejszej, znacznie spokojniejszej twarzy.

Dzięcioł duży ma czarno-białe upierzenie i czerwoną plamę tylko pod ogonem oraz żeruje głównie na drzewach, zupełnie inne od jaskrawozielonych barw i czerwonej czapeczki dzięcioła zielonego.

Dzierzba jest znacznie mniejsza i ma szarawe upierzenie z czarną maską wokół oczu, zupełnie inne od dużych rozmiarów i jaskrawozielonych barw dzięcioła żerującego na trawnikach.

W przeciwieństwie do większości innych dzięciołów, dzięcioł zielony rzadko bębni dziobem w drewno, ponieważ większość czasu spędza na ziemi, żerując na trawnikach i łąkach, a nie wysoko w koronach starych, wysokich drzew. Do komunikacji z innymi osobnikami znacznie chętniej wykorzystuje swój donośny, daleko niosący się głos.

Głośny, śmiechopodobny głos dzięcioła zielonego od dawna kojarzony jest w ludowych wierzeniach z zapowiedzią rychłego deszczu, dlatego w niektórych regionach Polski ptak ten bywa nazywany potocznie „deszczówką”. Podobne, ludowe przezwiska funkcjonują też w innych krajach europejskich, gdzie ten głos dobrze znano.

Dzięcioł zielony jest silnie zależny od terenów z mrowiskami, dlatego zanik tradycyjnych, ekstensywnie użytkowanych łąk i pastwisk w wielu regionach Europy stanowi dziś poważne zagrożenie dla liczebności tego gatunku. Intensyfikacja rolnictwa i stosowanie środków owadobójczych dodatkowo ograniczają dostępność jego głównego, ulubionego pożywienia na wielu terenach.