Dzięcioł duży to najpospolitszy dzięcioł Polski, czarno-biały, z czerwoną plamą pod ogonem. Kuje w pnie mocnym dziobem, szukając ukrytych pod korą owadów.

Wiosną bębni w suche gałęzie tak szybko, że dźwięk zlewa się w turkot — tak znaczy teren i woła partnerkę. Specjalna budowa czaszki chroni jego mózg przed wstrząsami przy kuciu.

Dzięcioł duży ma czarno-białe upierzenie z dużymi, białymi plamami na skrzydłach oraz czerwoną plamę pod ogonem, a dorosłe samce dodatkowo mają czerwoną plamkę z tyłu głowy, której brak u samic. Boki głowy są jasne, białe, przecięte czarnym pasem biegnącym od dzioba w stronę karku.

Dziób dzięcioła dużego jest prosty, mocny i dłutowaty, doskonale przystosowany do skutecznego kucia w twardym drewnie oraz do odrywania kawałków kory w poszukiwaniu ukrytych pod nią, smacznych owadów i larw.

Dzięcioł zielony ma jaskrawozielone upierzenie i czerwoną czapeczkę na całym czubku głowy oraz żeruje na ziemi w poszukiwaniu mrówek, zupełnie inne od czarno-białych barw i niewielkiej, czerwonej plamy dzięcioła dużego.

Dzięcioł czerwonoczuby ma poprzecznie prążkowany grzbiet i żyje wyłącznie w starych sosnach Ameryki Północnej, zupełnie inaczej niż szeroko rozpowszechniony w całej Europie, pospolity dzięcioł duży.

Jesienią dzięcioł duży często wykuwa w korze drzewa niewielkie szczeliny zwane „kuźniami”, w których zakleszcza szyszki, by wygodnie wydziobywać z nich nasiona, nie trzymając przy tym szyszki w dziobie ani we własnych łapach. Pod jedną taką kuźnią potrafi z czasem nagromadzić się cała sterta pustych, wyjedzonych szyszek.

Zimą dzięcioł duży chętnie odwiedza karmniki w ogrodach i parkach, zjadając słoninę oraz tłuszczowe kule zawieszane przez ludzi, co pomaga mu przetrwać najtrudniejszy, najbardziej mroźny okres całego roku.

Samce i samice dzięcioła dużego różnią się jedynie obecnością czerwonej plamki z tyłu głowy — u samców jest wyraźnie widoczna, a u samic głowa pozostaje w całości czarno-biała, bez żadnego czerwonego akcentu. Młode ptaki mają za to czerwoną czapeczkę na całym czubku głowy i tracą ją dopiero po swoim pierwszym, jesiennym pierzeniu.