Dzięcioł czerwonoczuby to dzięcioł sosnowych lasów, który jako jeden z niewielu kuje dziuple w żywych, starych drzewach. To rzadka i niezwykła umiejętność.

Wokół wejścia do dziupli nacina korę, żeby wypływała lepka żywica. Ta klejąca bariera zniechęca węże i inne zwierzęta, które mogłyby zakraść się do gniazda z pisklętami.

Dzięcioł czerwonoczuby ma czarno-białe, poprzecznie prążkowane grzbiet i skrzydła oraz białe policzki, a samce mają dodatkowo drobną, czerwoną kreskę z boku głowy, od której pochodzi nazwa całego gatunku.

Ogon dzięcioła czerwonoczubego jest sztywny i mocno wzmocniony, ponieważ ptak opiera się nim o pień drzewa niczym o dodatkową, trzecią nogę podczas wspinaczki i długiego, żmudnego kucia w twardej korze.

Dzięcioł duży ma czerwoną plamę pod ogonem i kuje głównie w martwe, spróchniałe drewno, zupełnie inaczej niż dzięcioł czerwonoczuby, który wykuwa swoje dziuple w żywych, zdrowych sosnach.

Dzięcioł zielony jest większy i ma jaskrawozielone upierzenie oraz żeruje głównie na ziemi w poszukiwaniu mrówek, zupełnie inaczej niż czarno-biały dzięcioł czerwonoczuby żyjący wysoko w koronach starych drzew.

Dzięcioł czerwonoczuby to jeden z niewielu ptaków, u których młode z poprzedniego lęgu czasem zostają przy rodzicach jako „pomocnicy” i uczestniczą w wychowywaniu kolejnego pokolenia piskląt, zamiast od razu zakładać własne, osobne rodziny gdzieś indziej.

Gatunek ten jest dziś silnie zagrożony wyginięciem, ponieważ potrzebuje starych, żywych sosen w podeszłym wieku do wykucia dziupli, a takich drzew regularnie ubywa wraz z intensywną, komercyjną gospodarką leśną prowadzoną w wielu stanach Ameryki Północnej.

Dziuple wykute przez dzięcioła czerwonoczubego, otoczone lepką żywicą, chętnie zajmują też inne zwierzęta po jego odejściu, dzięki czemu gatunek ten pełni ważną rolę w tworzeniu bezpiecznych schronień dla całej lokalnej społeczności leśnej. Bez tych dziupli wiele innych, mniejszych gatunków miałoby dziś znacznie trudniej ze znalezieniem bezpiecznego miejsca na własne gniazdo.