Bażant

Bażanty większość czasu spędzają na ziemi, wydziobując nasiona, owoce, zielone pędy i owady. Noc spędzają na drzewach lub w gęstych zaroślach. Spłoszone najpierw uciekają biegiem, a gdy niebezpieczeństwo jest blisko, zrywają się do lotu z głośnym furkotem skrzydeł.

Wiosną samiec wyznacza terytorium i ma kilka samic. Kura buduje gniazdo w ziemnym zagłębieniu w trawie i sama wysiaduje 8–15 jaj. Pisklęta wkrótce po wykluciu biegają za matką i same zdobywają pokarm.

Samiec, czyli kogut, ma miedziano-złote upierzenie z ciemnymi plamkami, głowę i szyję lśniącą na zielono i fioletowo, czerwone nagie policzki i często białą obrączkę na szyi. Jego ogon jest bardzo długi, spiczasty i prążkowany.

Samica, czyli kura, jest mniejsza i skromna: brązowo-beżowa w ciemne cętki, z krótszym ogonem. Takie ubarwienie świetnie maskuje ją w trawie, gdy wysiaduje jaja.

Kuropatwa jest dużo mniejsza, okrągła, ma szarą pierś, pomarańczową twarz i krótki ogon. Bażant złocisty, trzymany w ogrodach zoologicznych, ma złotą czubatą głowę i czerwony brzuch.

Cietrzew samiec jest czarny z lirowatym ogonem i czerwonymi brwiami. Paw jest znacznie większy, niebieski i ma ogromny tren z „oczkami”.

Bażanty sprowadzono do Europy jeszcze w czasach starożytnych, a w Polsce hodowano je na dworach od średniowiecza. Dziś wiele bażantów wypuszcza się z hodowli, bo są popularnym ptakiem łownym.

Bażanty potrzebują miedz, zakrzaczeń i nieskoszonych pasów pól, gdzie znajdują schronienie i pokarm. Spotkać je można nawet na obrzeżach miast, na nieużytkach i w parkach.