Krzyżak ogrodowy to pospolity w Polsce pająk, którego łatwo poznać po jasnym wzorze w kształcie krzyża na odwłoku. Rozpina w ogrodach i zaroślach piękne, koliste sieci.

Cierpliwie czeka w środku pajęczyny lub w ukryciu przy niej, aż w nitki wpadnie owad. Sieć z czasem się niszczy, dlatego pająk zjada zużytą pajęczynę i tka nową; dla ludzi jest zupełnie niegroźny.

Wielkość krzyżaka zależy od pory roku i od płci. Wiosną po ogrodzie biegają pająki tak małe, że łatwo wziąć je za inny gatunek, a dopiero pod koniec lata samice osiągają pełne rozmiary i mają wtedy okazale wypełniony, kulisty odwłok.

Samiec przez całe życie zostaje wyraźnie mniejszy i szczuplejszy od samicy, a nogi ma proporcjonalnie dłuższe. Widuje się go rzadziej, bo nie siedzi w sieci — pod koniec lata wędruje w poszukiwaniu samic i pojawia się na skraju cudzej pajęczyny, ostrożnie szarpiąc nici.

Wiosną w ogrodzie natrafia się czasem na gęstą, żółto-czarną kulę drobnych pajączków, które przy najlżejszym dotknięciu rozbiegają się na wszystkie strony, a po chwili znów zbierają w gromadę. To świeżo wyklute krzyżaki, choć w niczym nie przypominają dorosłych.

Dorosłego krzyżaka najłatwiej pomylić z innymi pająkami rozpinającymi koliste sieci w tych samych krzewach. Rozstrzyga wtedy wygląd samej sieci i miejsce, w którym siedzi pająk: krzyżak czeka pośrodku głową w dół albo chowa się w zwiniętym liściu na skraju sieci, połączony z nią pojedynczą nicią sygnałową.

Krzyżak ogrodowy jest jednym z najczęściej spotykanych pająków polskich ogrodów i najzupełniej dla ludzi nieszkodliwym. Jego sieci pojawiają się w najgorszych możliwych miejscach — w przejściu między krzewami, w drzwiach altany, w poprzek schodów — bo pająk wybiera je pod kątem ruchu owadów, a nie ludzi.

Zamiatanie pajęczyn co wieczór niewiele daje, bo krzyżak i tak buduje nową. Jeśli sieć naprawdę przeszkadza, najskuteczniej jest przenieść pająka na kartce albo w słoiku kilka metrów dalej, w gęste krzewy. Zniszczona sieć bez pająka i tak zniknie sama po kilku dniach.