Kosarz

Ciało kosarza to jedna zwarta całość, a nie dwie wyraźne części jak u pająków. Kosarz nie buduje sieci ani nie oplata zdobyczy pajęczyną — po prostu chodzi na swoich długich nogach i zbiera drobne owady, resztki roślin i inne małe kąski, które napotka.

Kosarz ma niezwykły sposób obrony. Gdy drapieżnik złapie go za nogę, ta potrafi się odczepić i jeszcze przez chwilę drgać, odwracając uwagę napastnika — a kosarz w tym czasie ucieka. Utraconej nogi już jednak nie odzyska, więc używa tej sztuczki tylko w prawdziwym niebezpieczeństwie.

Ciało kosarza to jeden owalny, zwarty kadłubek — nie widać w nim przewężenia, które u pająków oddziela głowotułów od odwłoka. Na jego wierzchu sterczy maleńka wieżyczka, a na niej para oczu skierowanych w przeciwne strony. Kosarz ma więc dwoje oczu, a nie osiem jak pająki.

Nogi bywają kilkanaście razy dłuższe od ciała i są tak cienkie, że w ruchu ledwie je widać. Druga para jest najdłuższa i kosarz prawie nie stawia jej na ziemi — maca nią przed sobą i na boki, badając podłoże i powietrze. To jego główny narząd zmysłu, coś w rodzaju czułków.

Najczęściej mylony jest z pająkiem o długich nogach, który rozpina luźną, nieregularną sieć w kątach piwnic i łazienek. Tamten ma jednak ciało wyraźnie dwuczłonowe i tka pajęczynę, a kosarz nie tka niczego i nigdy nie zobaczysz go w sieci.

Zdarza się też pomyłka z komarnicą — długonogim owadem, który wygląda jak wielki komar. Komarnica ma sześć odnóży i parę skrzydeł, kosarz osiem odnóży i żadnych skrzydeł. Wystarczy policzyć nogi, żeby rozstrzygnąć.

Kosarze nie gryzą i nie mają czym wstrzyknąć jadu, więc spotkanie z nimi jest zupełnie bezpieczne. Krąży za to uporczywa opowieść, jakoby były najbardziej jadowitym zwierzęciem świata, tylko o zbyt małym aparacie gębowym. To nieprawda i nie ma dla niej żadnej podstawy.

W ogrodzie kosarz jest pożyteczny, bo zjada nie tylko drobne owady, ale też resztki roślin i martwe zwierzęta — pracuje więc jak sprzątacz. Czasem można natrafić na kilkadziesiąt kosarzy zbitych w jedną kłębiącą się grupę na ścianie budynku, pod okapem albo w wykrocie. Taka gromada wygląda groźnie, a jest całkowicie nieszkodliwa.