Biegacz ma długie, mocne nogi i zwinnie ściga zdobycz wśród ściółki, kamieni i roślin. Większość gatunków w ogóle nie lata albo lata bardzo słabo — poluje, biegając, i dlatego najczęściej spotyka się go na ziemi.

Biegacze są bardzo pożyteczne w ogrodach i na polach, bo zjadają mnóstwo szkodników — ślimaków, gąsienic i larw owadów. Polują głównie nocą, a w dzień chowają się pod kamieniami, korą czy w ściółce.

Wiele gatunków biegaczy ma pokrywy skrzydłowe o metalicznym, zielonkawym lub fioletowym połysku, widocznym wyraźnie w słońcu, choć na co dzień owad spędza większość czasu ukryty w cieniu ściółki. Taki połysk bywa różny nawet u osobników tego samego gatunku, w zależności od regionu i lokalnej populacji.

Głowa biegacza jest wąska, z dużymi, silnymi żuwaczkami przystosowanymi do chwytania i przytrzymywania śliskiej, wijącej się zdobyczy, takiej jak gąsienice czy ślimaki bez muszli, wyciągane wprost z ich kryjówek. Taka budowa żuwaczek czyni go groźnym drapieżnikiem wśród małych bezkręgowców żyjących w wilgotnej ściółce leśnej.

Trzyszcz, blisko spokrewniony chrząszcz drapieżny, poluje w podobny sposób co biegacz, lecz w przeciwieństwie do niego świetnie i chętnie lata, polując z powietrza na mniejsze owady na ziemi. Oba chrząszcze łączy jednak wspólne upodobanie do otwartych, nasłonecznionych terenów łąk i pól.

W obronie biegacz potrafi wydzielić z gruczołów na końcu odwłoka cuchnącą, żrącą ciecz, odstraszającą drapieżniki — to zupełnie inny mechanizm obronny niż gorący, wybuchowy spray trzyszczowatego kuzyna, trzonkowca bombardującego. Oba rozwiązania skutecznie chronią chrząszcze przed głodnymi ptakami.

Ze względu na apetyt na ślimaki, gąsienice i inne szkodniki biegacze są cenionym sprzymierzeńcem ogrodników i rolników, dlatego niektóre kraje prowadzą programy zachęcające do tworzenia dla nich sprzyjających siedlisk. Ogrodnicy chętnie zostawiają dla nich stosy liści lub kamieni.

Stosowanie silnych pestycydów oraz nadmierne porządkowanie ogrodów i pól niszczy naturalne kryjówki biegaczy pod kamieniami i korą, co pośrednio ogranicza ich liczebność i skuteczność w zwalczaniu szkodników. Ograniczenie takich praktyk pomaga chrząszczom wrócić na dany teren.

Naukowcy badają biegacze jako naturalną, przyjazną środowisku alternatywę dla chemicznych środków ochrony roślin, promując w rolnictwie ekologicznym tworzenie pasów zieleni sprzyjających tym pożytecznym, drapieżnym chrząszczom polującym na szkodniki. Takie pasy zieleni służą też wielu innym pożytecznym owadom.