„Siłaczka”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Doktor trafił „do Obrzydłówka”. To nazwa mówiąca: miejsce nudne i przygnębiające.

Wraca „z winta”, czyli z gry w karty na imieninach księdza, która trwała osiem godzin.

To kilka godzin „świadomego samobadania”, po których doktor i tak wraca do zwykłej nudy.

Kupił apteczkę, „udzielał ich za bezcen, jeżeli nie za darmo, uczył higieny”.

„Wybito mu wszystkie szyby”, a w miasteczku rozpuszczono wieść, „jakoby młody doktor obcował z duchami ciemności”.

Tak narrator streszcza wszystkie jego „czyny i myśli”. Dawny idealista stał się obojętny.

Chłop w kożuchu mówi: „sołtys mię tu przysłał”, bo „Nauczycielka ta u nas we wsi zachorzała”.

„Zamieć rozszalała się nagle”. Chłop prowadzi sanie przez pole i las.

Doktor bada chorą i szepcze: „Tyfus…”.

Kolega przedstawił ją kiedyś jako „panna Stanisława Bozowska”. Doktor woła do niej: „Panno Stanisławo”.

Jako student mijał ją codziennie w Ogrodzie Saskim, a potem poznał u kolegi. Oświadczył się jej, a ona się roześmiała.

Chłopiec mówi: „Zabłądziłem na polu, koń mi ustał… piechotą przyszedłem rano…”.

Widzi otwarte okna szkoły i dzieci w sieni. Stasia zmarła, a doktor powtarza: „Czyż tak? Czyż tak?”.

W liście do Helenki pisze: „Opracowałam nareszcie Fizykę dla ludu” i prosi, by przygotować ją do druku.

Narrator kończy ironicznie: „Obecnie ma się znakomicie: utył, pieniędzy worek uczciwy nazbijał”.