„Mała księżniczka”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

W dorożce Sara myśli „o wielkim okręcie, który ją wiózł z Bombaju” (rozdz. I „Sara”).

„Dałam jej imię Emilki”. Sara mówi też: „Moją serdeczną przyjaciółką będzie Emilka” (rozdz. I „Sara”).

„Był to przecież rodzinny język jej matki, która umarła po jej urodzeniu” (rozdz. II „Lekcja francuskiego”).

Lottie nie ma mamy, a Sara obiecuje: „Ja będę twoją mamusią” (rozdz. IV „Lottie”).

Becky pracuje w kuchni i wygląda jak „zwykłe sobie, brzydkie, umorusane i obdarte kuchenne popychadło” (rozdz. V „Becky”).

Sara „znalazła w niej czworoboczną poduszeczkę do igieł, zrobioną z niezbyt czystej i czerwonej flaneli”, z życzeniami ułożonymi ze szpilek (rozdz. VI „Kopalnie diamentów”).

Kapitan „zmarł z gorączki tropikalnej, do której dołączyły się i kłopoty majątkowe”, a Sara zostaje bez grosza (rozdz. VII „Jeszcze o kopalniach diamentów”).

„Masz spać na poddaszu, w sąsiedztwie Becky”. Przełożona dodaje, że Sara musi teraz „zarabiać na utrzymanie” (rozdz. VII).

Sara rozsypuje okruszyny, a „Melchizedech wylazł spokojnie z nory i począł je zajadać” (rozdz. IX „Melchizedech”).

Guy Clarence pragnął „spotkać jakąś biedną dziecinę i podarować jej sześć pensów”, a obdarta Sara wyglądała mu na żebraczkę (rozdz. X „Przybysz z Indii”).

Za znalezione cztery pensy piekarka dała jej sześć ciastek. Na końcu piekarka przypomina: „A pani dała pięć ciastek małej żebraczce” (rozdz. XIII i XIX).

Pomysł miał Ram Dass, a pan Carrisford się zgodził. Przechodzili po dachu do okna poddasza (rozdz. XIV, XV i XIX).

„Pańska małpka uciekła” — mówi Sara w domu obok. Z rozmowy wychodzi na jaw, czyją jest córką (rozdz. XVII „Oto jest to dziecko”).

„Starałam się być nią zawsze — odpowiedziała cichym głosem. — Starałam się nawet wtedy, gdy mi dokuczał największy głód i zimno” (rozdz. XVIII).

Piekarka mówi, że dziewczynka „przebywa już od miesiąca u mnie” i jest pomocnicą „w kuchni i w sklepie” (rozdz. XIX „Anna”).