„Lalka”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

„W początkach roku 1878, kiedy świat polityczny zajmował się pokojem san-stefańskim…” (tom I, rozdz. I).

Kupcy i inteligencja „pewnej okolicy Krakowskiego Przedmieścia” interesują się przyszłością tego galanteryjnego sklepu (tom I, rozdz. I).

Rzecki, nie mając z kim rozmawiać, „w największym sekrecie pisywał pamiętnik” (tom I, rozdz. II).

Plotkarze mówią, że „oparł się aż gdzieś koło Irkucka”; na Syberii zdobył przyjaźń Czerskich, Czekanowskich i Dybowskich (tom I, rozdz. I i VIII).

Suzin namówił go „do przyjęcia udziału w dostawach dla wojska”, a Wokulski wyjechał do Bułgarii (tom I, rozdz. VIII).

Mógł zostać uczonym przyrodnikiem, „gdyby znalazłszy się raz w teatrze nie zobaczył panny Izabeli” (tom I, rozdz. VIII).

„Wszakże to pan kupił nasz serwis i srebra?” — pyta Izabela (tom I, rozdz. VII).

„Dom rs. 60 000, posag panny Izabeli rs. 30 000, razem rs. 90 000” (tom I, rozdz. XII).

Krzeszowski wybrał na sekundanta hrabiego Licińskiego; w pojedynku traci ząb (tom I, rozdz. XIII–XIV).

Geist pokazuje mu metale i zapowiada, że szuka „metalu lżejszego od powietrza” (tom II, rozdz. III).

„O kradzież lalki!” — a lalka była kupiona za trzy ruble w sklepie Wokulskiego (tom II, rozdz. IX).

Starski rozmawiał z nią „w połowie po polsku, w połowie po angielsku”, a Wokulski rozumiał (tom II, rozdz. XIV).

„Ale ja jego brat, dróżnik. Przecie mi wielmożny pan sam miejsce tu wyrobił” (tom II, rozdz. XIV).

Zapisał „ogromną sumę stu czterdziestu tysięcy rubli Ochockiemu, dwadzieścia pięć tysięcy rs. Rzeckiemu” (tom II, rozdz. XVIII).

Ochocki mówi: „Wyobraź pan sobie […] że wstępuje do klasztoru!” (tom II, rozdz. XVIII).