„Chłopi”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

„Nazajutrz gruchnęła po Lipcach wieść o Borynowych z Jagną zmówinach” (Jesień, rozdz. VIII).

Ludzie mówią o nim: „Już dwie żony pochował” (Jesień, rozdz. I).

Boryna skarży się: „a to mi i krowa padła, że dorznąć musiałem” (Jesień, rozdz. II).

„W sobotę to jeździli do miasta, gdzie u rejenta zapisał Boryna sześć morgów Jagusi” (Jesień, rozdz. IX).

Krzyczy: „teraz wynoś się! Niech moje oczy was nie widzą!” (Jesień, rozdz. X).

Bał się szpitala i odrąbał nogę siekierą (Jesień, rozdz. XII). W Wigilię u Borynów wspominają, że „krew go uszła i nawet bez świętej spowiedzi skończył” (Zima, rozdz. IV).

„Na dobrym już dniu, po śniadaniu, młynarz przywiódł Antka na robotę” przy tartaku (Zima, rozdz. III).

Zatkał wejście słomą, „trzasnęła zapałka i ogień w mig rozbłysnął po słomie” (Zima, rozdz. XI).

Chłopi mówią, że „dziedzic sprzedał nasz las” (Jesień, rozdz. X), i w bitwie bronią go przed rębaczami (Zima, rozdz. XIII).

„Borowy właśnie w ten mig trzasnął Borynę kolbą przez łeb, aż krew chlusnęła” (Zima, rozdz. XIII).

We wsi opowiadają: „a tego ci znowuj Antek Boryniak zakatrupił za ojca” (Wiosna, rozdz. I).

„Chłopy wracają! Piorunem ta wieść runęła i kiej płomień rozniesła się po Lipcach!” (Wiosna, rozdz. VII).

Wychodzi w pole i „ruszył posiewać ociężałą już i pustą dłonią”, a potem „Padł i pomarł w onej łaski Pańskiej godzinie” (Wiosna, rozdz. XI).

Hanka słyszy pytanie: „Jakże tam z kaucją, zapłacicie?” i odpowiada, że zabiega o to Rocho (Lato, rozdz. II).

„Rzucili ją na gnój, związaną niby barana, i ruszyli” (Lato, rozdz. XIII).