„Potop”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Pierwszy rozdział zaczyna się od słów: „Przyszedł nowy rok 1655” (tom I, rozdz. I).

Testament mówi, że „syn jego Andrzej z wnuczką moją Aleksandrą, łowczanką, stadło uczynić mają” (tom I, wstęp).

Opiekę nad nią, „dopóki by za mąż nie poszła, powierzył całej szlachcie laudańskiej” (tom I, wstęp).

Kmicic woła: „mam tu baryłkę prochu i loncik już tlejący; dom wysadzę” (tom I, rozdz. VII).

Hetman żąda: „Na ten krzyż przysięgnij, że mnie nie opuścisz do śmierci!” (tom I, rozdz. XIII).

Zagłoba „po trzykroć rzucił strasznemu hetmanowi w oczy słowo” zdrajca (tom I, rozdz. XV).

W liście Radziwiłł wypominał Kmicicowi, „że na jego natarczywe instancje uwolnił ich od śmierci w Kiejdanch” (tom I, rozdz. XX).

„Rzeczpospolita to postaw czerwonego sukna, za które ciągną Szwedzi, Chmielnicki, Hiperborejczykowie, Tatarzy, elektor i kto żyw naokoło” (tom I, rozdz. XXV).

Książę, „wyrwawszy z szybkością błyskawicy krócicę zza pasa Kmicica, huknął mu w samą twarz” (tom I, rozdz. XXVI).

Kmicic mówi Kiemliczowi: „Tedy nie nazywam się Kmicic, jeno Babinicz” (tom II, rozdz. III).

Kmicicowi odpowiada „ksiądz przeor Kordecki” i to on go spowiada (tom II, rozdz. XII).

„Rozsadzenie olbrzymiej kolubryny uczyniło istotnie pognębiające na Millerze wrażenie” (tom II, rozdz. XIX).

Król mówi: „Ciebie za Patronkę moją i państwa mego Królową dzisiaj obieram” (tom II, rozdz. XXX).

Kmicic mówi hetmanowi: „Nie zabit (…) bom mu życie darował, ale ranny i pojman” (tom III, rozdz. XXV).

Po mszy w Upicie ksiądz zapowiada, że „list królewski zostanie odczytany, przez pułkownika chorągwi laudańskiej przywieziony” (tom III, rozdz. XXX).