Gibon prawie nie schodzi na ziemię — całe życie spędza wysoko wśród gałęzi. Ma długie, mocne ręce i haczykowate dłonie, dzięki którym pewnie chwyta konary podczas huśtania.

Gibony są też znane z głośnych „śpiewów". Rano para gibonów wykonuje donośny duet, który niesie się daleko po lesie i oznajmia, że to ich terytorium.

Gibon ma smukłe ciało, bardzo długie ramiona, dłuższe niż nogi, oraz haczykowate dłonie z krótkim kciukiem, który nie przeszkadza w mocnym, hakowym chwycie gałęzi podczas huśtania. Ogona nie ma wcale — pod tym względem gibony przypominają wielkie małpy, a nie małpy ogoniaste.

Ubarwienie futra bywa bardzo różne, nawet w obrębie jednego gatunku — od czarnego przez brązowe po jasnokremowe, a u niektórych gatunków samce i samice mają zupełnie inne barwy, co bywa mylące dla obserwatorów niewiedzących, że patrzą na parę tego samego gatunku.

Gibon bywa mylony z małpami ogoniastymi, ale nie ma ogona wcale, w przeciwieństwie do koczkodana czy makaka. Jest za to zaliczany do małp człekokształtnych, razem z szympansem, gorylem i orangutanem, choć jest od nich wyraźnie mniejszy.

Siamang, największy z gibonów, ma dodatkowo duży, elastyczny worek gardłowy, którym wzmacnia swoje donośne wołania — worka takiego nie mają mniejsze gatunki gibonów, choć wszystkie śpiewają równie regularnie każdego ranka.

Poranny duet pary gibonów pełni funkcję zarówno oznajmienia terytorium innym parom, jak i wzmocnienia więzi między partnerami — samiec i samica śpiewają zsynchronizowane, ale różne partie, tworząc wspólną, złożoną pieśń.

Gibony poruszają się metodą zwaną brachiacją — huśtaniem się z ręki na rękę pod gałęziami, zamiast chodzenia po nich na czterech łapach jak większość innych naczelnych. To jeden z najszybszych i najbardziej energooszczędnych sposobów przemieszczania się w koronach drzew.

Wszystkie gatunki gibonów są dziś zagrożone wycinką lasów tropikalnych Azji Południowo-Wschodniej. Ich monogamiczny tryb życia i niewielkie rozmiary rodzin sprawiają, że populacje odbudowują się bardzo wolno po każdym spadku liczebności, co czyni je jedną z najbardziej zagrożonych grup naczelnych na świecie.