Antylopy żyją w stadach na otwartych równinach, gdzie razem łatwiej wypatrzyć drapieżnika. W razie zagrożenia rzucają się do ucieczki — wiele z nich biega bardzo szybko i skacze wysokimi, długimi susami.

Żywią się trawą i liśćmi, wędrując za świeżym pożywieniem i wodą. Długie, często spiralnie skręcone rogi służą samcom do walk o stado i do obrony przed napastnikami.

Słowo antylopa nie oznacza jednego gatunku ani nawet ściśle jednej grupy w klasyfikacji zwierząt — to potoczna nazwa obejmująca dziesiątki gatunków wołowatych, które nie są ani bydłem, ani owcami czy kozami. Łączy je smukła budowa, długie nogi i rogi u samców, a często u obu płci, które nigdy nie są zrzucane, w odróżnieniu od poroża jeleni.

Wielkość i wygląd antylop różnią się ogromnie: od maleńkiego dik-dika wielkości zająca po elanda ważącego tyle co bydło. Wspólną cechą pozostają smukłe kończyny przystosowane do szybkiego biegu oraz rogi zbudowane z trwałego rdzenia kostnego pokrytego rogową pochwą.

Gazela, impala, kudu, eland i gnu to wszystko antylopy — każda z osobna należy do innego rodzaju, ale wszystkie mieszczą się pod tą wspólną, potoczną nazwą. Rozpoznanie konkretnego gatunku wymaga zwrócenia uwagi na kształt rogów, wzór ubarwienia i wielkość ciała.

Antylopy bywają mylone z jeleniami, zwłaszcza w krajach, gdzie jednych i drugich nie ma na wolności. Rozstrzyga to, co dzieje się z ozdobą na głowie co roku: poroże jelenia odpada i odrasta od nowa, a rogi antylopy rosną przez całe życie i nigdy nie są zrzucane.

Wielka wędrówka antylop gnu przez Serengeti i Masajmarę jest jednym z najbardziej znanych zjawisk przyrodniczych świata i ważnym źródłem dochodu z turystyki dla Kenii i Tanzanii. Podobne, choć mniej znane migracje odbywają również inne gatunki antylop na kontynencie.

Wiele gatunków antylop jest zagrożonych z powodu kurczenia się sawann i buszu pod uprawy oraz kłusownictwa na mięso i rogi. Największym problemem bywa rozdrobnienie siedlisk przez ogrodzenia farm i drogi, które przecinają dawne szlaki wędrówek stad.

Niektóre gatunki, takie jak eland, bywają udomawiane albo hodowane półswobodnie jako alternatywne źródło mięsa — lepiej niż bydło znoszą afrykański klimat i choroby przenoszone przez muchy tse-tse, które dziesiątkują tradycyjne stada bydła.